Άρθρα ,

Χαρισματικά παιδιά

14.7.12 Είμαι Παιδί 1 Σχόλια


Είναι γεγονός ότι εμείς οι μαμάδες δεν μπορούμε να είμαστε αντικειμενικές με τα επιτεύγματα των παιδιών μας. Πες από υπερβολική αγάπη, πες γιατί η μητρότητα είναι μια συναισθηματικά πολύπλοκη  κατάσταση που καθιστά τον σύνδεσμο μεταξύ μητέρας και παιδιού άρρηκτο και  ακόμα και μετά την έξοδο του εμβρύου από τη μήτρα ή γιατί αν προτιμάτε, το παραμύθι με την κουκουβάγια μάλλον για όλες εμάς έλεγε και καλώς έλεγε, είναι γεγονός λοιπόν ότι όλες μας έστω και λιγοστές φορές έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να υπερβάλλει λιγάκι (μην πείτε όχι γιατί θα είναι ψέμα..!)
Και προσωπικά για εμένα δεν είναι κακό αν δεν υπερβαίνει το μέτρο, μια κουκουβάγια είμαι και εγώ! Μέχρι εδώ όλα καλά. Επειδή δεν είμαι ειδικός επί του θέματος, μόνο την ταπεινή μου άποψη εκφράζω, δεν ξέρω αν υπάρχουν χαρισματικά παιδιά ή όχι, γιατί όλα τα παιδιά από μόνα τους για εμένα αποτελούν ένα θαύμα. Από τη στιγμή της σύλληψης, μέχρι και τη γέννηση, το πρώτο χαμόγελο, η πρώτη λέξη, το πρώτο βήμα, αλλά ακόμα περισσότερο όλα τα παιδιά που έδωσαν ή δίνουν μάχη για τη ζωή τους, που κερδίζουν την κάθε μέρα αναπνέοντας....είναι θαύματα, πιστέψτε με. Γενικεύοντας το λιγάκι σκεφτείτε πως είναι τα μόνα όντα πάνω στον πλανήτη που με τον ερχομό τους και χωρίς να έχουν κάνει τίποτα για αυτό, μας κάνουν να χαμογελάμε και να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι. Αν δεν είναι χάρισμα αυτό, τότε τί είναι? 
Η Προμηθεά Ολυμπία Κυρήνη Πυθία αποφοίτησε στα 13 της από το πανεπιστήμιο της Μοντάνα στις Η.Π.Α και πήρε bachelor στην Επιστήμη των Μαθηματικών.
(πηγή)
Ωτασπίδες: Οι ωτασπίδες ανακαλύφθηκαν από ένα έφηβο, τον δεκαπεντάχρονο Chester Greenwood.
(πηγή)
Ο Κιμ Ανγκ Γιονκ Κορεάτης στην καταγωγή, ήταν μόλις 3 ετών όταν έγινε δεκτός στο πανεπιστήμιο Hanyang ως guest φοιτητής από το οποίο αποφοίτησε στην ηλικία των 6.
Ο Γκρέγκορι Σμιθ  υποψήφιος για Νόμπελ Ειρήνης στα 12. Έγινε δεκτός στο πανεπιστήμιο στην ηλικία των 10 ετών.
Η Κλεοπάτρα Στράταν η πιο μικρή τραγουδίστρια, κυκλοφόρησε το πρώτο της album με εμπορική επιτυχία όταν ήταν 3 ετών.
Η Αελίτα Αντρέ, ζωγράφος, ήταν 2 ετών όταν  ο διευθυντής γκαλερί στη Μελβούρνη ανακάλυψε τα δημιουργήματα της και ενθουσιάστηκε χωρίς να γνωρίζει την ηλικία της.
Ο Σαούλ Άαρον Κρίπκε του ζήτησαν να διδάξει στο Χάρβαρντ όταν ήταν ακόμα στο γυμνάσιο.
Ο Μαικλ Κέβιν Κέρνει τέλειωσε το πανεπιστήμιο στην ηλικία των 10 ετών. (πηγή)
Οι παραπάνω αναφορές είναι μόνο ένα μικρό δείγμα. Αν το ψάξει κανείς θα διαπιστώσει ότι υπάρχει μια μεγάλη βιβλιογραφία αφιερωμένη στα παιδιά θαύματα. Τί ισχύει όμως τελικά? Οι πιο σύγχρονοι ερευνητές και ειδικοί επί του θέματος τείνουν να καταρρίψουν τον μύθο του χαρισματικού παιδιού αναφέροντας ότι δεν υπάρχουν παιδιά θαύματα.

Μια ανάρτηση σχετική με το θέμα έχει κάνει μια φίλη, η Αικατερίνη Τεμπέλη την οποία και αναδημοσιεύω αυτούσια. Για να διαβάσετε το πλήρες κείμενο με τους συνδέσμους παραπομπής επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της και την ανάρτηση με τίτλο "Η επίδραση του Πυγμαλίωνα-Υπάρχουν παιδιά θαύματα?"
(Σήμερα θα σας γράψω πάλι για ένα πείραμα. Αυτό του  καθηγητή R. Rosenthal, που έκανε το 1968 σε συνεργασία με τον L. Jacobson. Οι δυό τους, επισκέφτηκαν ένα σχολείο μιας φτωχής περιοχής του Chicago και εφάρμοσαν σε 18 τάξεις ένα μη λεκτικό τεστ νοημοσύνης, το οποίο ονόμασαν οι ίδιοι: “The Harvard Test of Inflected Acquisition”. Υποτίθεται πως αυτό το τεστ θα έδειχνε ποια παιδιά μελλοντικά θα γινόταν ιδιοφυΐες, ποια ήταν δηλαδή εξαιρετικά προικισμένα από άποψη νοημοσύνης.
Με εντελώς τυχαίο τρόπο επέλεξαν το 20% των παιδιών των 18 τάξεων, για να τα ‘χρίσουν’ ως εξαιρετικά ευφυή και είπαν στους δασκάλους τους πως αυτά τα παιδιά θα ‘άνθιζαν’ μέσα στους επόμενους 8 μήνες που θα ολοκληρωνόταν η σχολική χρονιά. Τάχα το προέβλεψε το τεστ. Ωστόσο η διαφορά αυτών των παιδιών από τα άλλα, στην πραγματικότητα υπήρχε μόνο στο μυαλό των δασκάλων τους. Κι όμως.
Όταν οι οχτώ μήνες πέρασαν, τα τυχαία επιλεγμένα παιδιά εξετάστηκαν με το ίδιο τεστ που είχε χρησιμοποιηθεί και στην αρχή και βρέθηκε να έχουν κάνει σημαντικότατη πρόοδο. Πράγμα το οποίο εξηγεί τον ρόλο των προσδοκιών του περιβάλλοντος, των δασκάλων εν προκειμένω, στην νοητική ανάπτυξη των παιδιών. Οι ερευνητές ονόμασαν αυτό το φαινόμενο Pygmalion effects in the classroom, δανειζόμενοι τον μύθο του βασιλιά της Κύπρου Πυγμαλίωνα που ερωτεύτηκε το άγαλμα της κοπέλας που ο ίδιος έφτιαξε (σύμφωνα τουλάχιστον με τον Οβίδιο).
Το τεστ έγινε ξανά μετά από δύο χρόνια και τα παιδιά αυτά εξακολουθούσαν να έχουν το προβάδισμα, σε σχέση με τα παιδιά της ομάδας ελέγχου, για τα οποία δεν έγινε καμία πρόβλεψη σχετικά με την νοητική τους εξέλιξη.
Σκοπός του πειράματος, ήταν να αποδείξει πως η πραγματικότητα, μπορεί να επηρεαστεί απ’ τις προσδοκίες των άλλων και περιττό να πούμε, ότι το αποτέλεσμα δικαίωσε πανηγυρικά τους δύο ερευνητές.
Από τότε ακολούθησαν πολλές έρευνες και βρέθηκαν κι άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν τους δασκάλους και τους οδηγούν να σχηματίσουν θετική γνώμη για ένα παιδί και να το βοηθήσουν περισσότερο από ένα άλλο, όπως για παράδειγμα η εξωτερική εμφάνιση. Αν σας ενδιαφέρει μάλιστα, αυτό το θέμα, εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα. Γίνεται συσχέτιση κυρίως με την παραπτωματική συμπεριφορά, αλλά θεωρώ ότι είναι εντός του θέματος μας η ανάρτηση, εφόσον αναφέρεται στην επίδραση του περιβάλλοντος.
Επιδρούν οπωσδήποτε λοιπόν, οι εκπαιδευτικοί στην  νοητική ανάπτυξη των μαθητών τους και το πως γίνεται αυτό είναι αρκετά περίπλοκο, για να εξηγηθεί εδώ από μένα σε μια απλή ανάρτηση. Υπάρχουν πιο ειδικοί, που έχουν ασχοληθεί επί σειρά ετών με τέτοια θέματα. Αυτό που μπορούμε εμείς να κρατήσουμε, είναι αυτό που απέδειξε το πείραμα: η νοημοσύνη επηρεάζεται απ’ τις προσδοκίες του περιβάλλοντος. Και πειραματικά, αποδείχτηκε και κάτι ακόμα:
“..πως κατά τη διόρθωση γραπτών δοκιμίων οι δάσκαλοι συνηθίζουν να παραβλέπουν διάφορα λάθη στα γραπτά των καλών μαθητών και μάλιστα πολύ περισσότερα σε ποσοστό από εκείνα των μέτριων ή αδύνατων μαθητών. Γι’ αυτό και επιμένουν πολλοί στην κάλυψη του ονόματος του μαθητή κατά τις γραπτές εξετάσεις”.
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο και να σκεφτείτε με την ησυχία σας, αν πρέπει να παίρνουμε σοβαρά τους βαθμούς γενικώς και κατά πόσον αυτοί όντως είναι ενδεικτικοί για τις νοητικές ικανότητες των παιδιών.
Κι αυτό σχετίζεται έμμεσα, με το ερώτημα του τίτλου αυτής της ανάρτησης. Υπάρχουν λοιπόν, όντως παιδιά-θαύματα, παιδιά που από τη γέννηση τους είναι πιο προικισμένα νοητικά από άλλα ή η νοητική εξέλιξη οφείλεται και πάλι στην επίδραση του περιβάλλοντος; Μήπως πρόκειται για ένα συνδυασμό κληρονομικών χαρακτηριστικών, επίδρασης του περιβάλλοντος και των σημαντικών άλλων της ζωής ενός ανθρώπου;
Ένα πράγμα θα σας ξεκαθαρίσω από τώρα. Δεν είμαι αρμόδια να δώσω μια και μόνη απάντηση, αλλά όσο έψαξα κι εξακολουθώ να μελετώ, βλέπω ότι οι επιστήμονες τείνουν να καταλήξουν πως δεν υπάρχουν.
“…η κατηγοριοποίηση μερικών παιδιών ως έμφυτα ταλαντούχων είναι μεροληπτική. Τα στοιχεία δείχνουν ότι τέτοια κατηγοριοποίηση είναι άδικη και άχρηστη διότι εμποδίζει νεαρά άτομα να επιδιώξουν κάποιο στόχο λόγω της αβάσιμης πεποίθησης των δασκάλων και των γονέων τους ότι αυτά δεν θα επωφελούνταν από τις μεγάλες ευκαιρίες που δίνονται σε εκείνα που θεωρούνται ταλαντούχα.  Στο ερώτημα, «Αν δεν υπάρχουν ταλέντα, πώς μπορεί κανείς να εξηγήσει τα φαινόμενα που τους αποδίδονται;», οι συγγραφείς δεν ισχυρίζονται ότι έχουν μια πλήρη απάντηση. Εντούτοις, έχουν παραθέσει μια σειρά πιθανών επιρροών, καθώς και υποστηρικτικά στοιχεία για τα αποτελέσματά τους.  Τα έμφυτα ταλέντα είναι συναγόμενα και όχι άμεσα παρατηρήσιμα. Ένας λόγος υποθετικής ύπαρξης τους είναι για να εξηγήσει ατομικές διαφορές, αλλά αυτές μπορούν επαρκώς να αιτιολογηθούν ως οφειλόμενες σε διαφορές στις εμπειρίες όπως η εκπαίδευση και η εξάσκηση, καθώς και σε βιολογικές επιρροές που όμως δεν σχετίζονται με την ιδέα του ταλέντου”.
Αξίζει να διαβάσετε φυσικά, ολόκληρη την εργασία, που θα την βρείτε εδώ, αλλά έχει νόημα να σημειώσουμε πως παίζουν ρόλο, κάποιοι σημαντικοί παράμετροι που οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας. Καταρχήν οι αυτοαναφορές. Θυμάστε τι έγραφε στην αδερφή του ο Galton, για τις γνώσεις που ήδη είχε  σε πολύ μικρή ηλικία; Γνώσεις ομολογουμένως αξιοθαύμαστες. Το θέμα όμως είναι, πως το έγραφε ο ίδιος. Τι θέλω να πω μ’ αυτό; ‘Οτι όπως διάβασα κι εγώ με τη σειρά μου, οι περισσότερες μαρτυρίες για παιδιά-θαύματα είναι αυτοαναφορικές, ετεροχρονισμένες και ανεκδοτολογικού χαρακτήρα. Σε ελάχιστες περιπτώσεις υπάρχουν και άλλοι, που επιβεβαιώνουν τα επιτεύγματά τους.
Ωστόσο υπάρχουν και περιπτώσεις παιδιών, που αναμφίβολα είχαν να επιδείξουν εξαιρετικές γνώσεις, όπως ο William James Sidis, που στα έντεκα του φοίτησε με υποτροφία στο Harvard και αποφοίτησε με άριστα στα 16 του. Υπήρξε ο νεαρότερος καθηγητής Πανεπιστημίου στην ιστορία, μιλούσε σαράντα γλώσσες και φυσικά είχε απίστευτα υψηλό IQ.  Αλλά είδατε τι υποστηρίζουν οι επιστήμονες παραπάνω. Κάνουν λόγο για ατομικές διαφορές, για διαφορετικές εμπειρίες στην εκπαίδευση και την εξάσκηση και βιολογικές επιρροές, που κανείς δεν αμφιβάλλει πως υπάρχουν.
Αν το θέλετε πάντως και με ποσοστά, που εμένα ως γνωστόν δεν μου λένε τίποτα, μόνο το 1% των παιδιών θεωρείται ότι μπορεί να είναι χαρισματικό.)
Άλλο ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο μπορείτε να διαβάσετε και εδώ  με τον τίτλο "Δεν υπάρχουν εκ γενετής ταλέντα και παιδιά θαύματα".


Αν σας άρεσε το θέμα, παρακαλώ κοινοποιήστε το :))

Για ρίξε μια ματιά και εδώ!

1 σχόλιο :