Λίγες σκέψεις ,

2 αλήθειες

28.8.12 Είμαι Παιδί 4 Σχόλια

Σήμερα θα σας πω 2 αλήθειες. Μία για εμάς τους ενήλικες και μία για τα παιδιά.
"Υπάρχει λόγος για ότι συμβαίνει"
Πριν από 5 περίπου χρόνια αυτή η ατάκα εμφανίστηκε μπροστά μου σαν το φανάρι που ανάβει κόκκινο στον δρόμο την στιγμή που πας  να περάσεις. Δεν την προκάλεσα, δεν την είχα καν φανταστεί. Και σε όσους έχει συμβεί, είναι θέμα κλάσματος του δευτερολέπτου να αποφασίσεις αν θα περάσεις το φανάρι ή θα σταματήσεις. Δε θα σας πω αν το πέρασα. Όχι ακόμα. Ίσως αργότερα, όταν γνωριστούμε καλύτερα. Θα σας πω όμως κάτι άλλο, που πιθανόν να βοηθήσει κάποιον, να αντέξει αύριο τη μέρα του. Να ξυπνήσει το πρωί και να χαμογελάσει. Και είναι γεγονός ότι υπάρχουν πολλοί κατσούφηδες ολόγυρά μας. Γιατί εντάξει, καλές οι παρουσιάσεις και οι φωτογραφίες και τα αισιόδοξα μηνύματα που όλοι postάρουμε, αλλά εκτός της εικονικής πραγματικότητας (διαδίκτυο & social media), έξω, στην πραγματική ζωή, υπάρχουν πραγματικοί άνθρωποι με πραγματικά προβλήματα...
Στη πορεία ενός ανθρώπου με πολύ μικρές εξαιρέσεις, υπάρχουν περισσότερα δύσκολα και λιγότερα εύκολα. Κατά ένα περίεργο όμως και μαγικό τρόπο τόσο τα δύσκολα, όσο και τα εύκολα, αποτελούν ένα σύνολο που αν έχεις το θάρρος να το παραδεχθείς, είσαι εσύ. Τα άσχημα υπάρχουν για να μας υπενθυμίζουν ότι επιβιώσαμε (έστω και αν όχι αλώβητοι), και τα καλά για να μας παροτρύνουν να συνεχίσουμε. Από εκεί και μετά, είναι στο χέρι του καθενός το πως θα χρησιμοποιήσει αυτά που λαμβάνει. 
At the end of the day (στο τελείωμα της ημέρας) και πίσω από τις κλειστές πόρτες, αυτό που μένει, είναι ο εαυτός μας. Και αυτόν πρέπει να φροντίσουμε. Και αν αγνοήσουμε τα σημάδια, θα έρθει η στιγμή που στον καθρέπτη της ζωής, δε θα αντικατοπτρίζεται το δικό μας είδωλο. 
Θεωρεία & Πράξη
Η δεύτερη αλήθεια είναι  έχει να κάνει με τα παιδιά. Παρακολουθώ στο βαθμό που με παίρνει, όσα γράφονται για τα παιδιά και για το πως θα γίνουμε καλύτεροι γονείς. Φαντάζομαι ότι αν διαβάζετε αυτή την ανάρτηση, κάνετε και εσείς το ίδιο...Όλες όμως οι πληροφορίες, είτε είναι από γονείς δοσμένες, είτε από ειδικούς έχουν ένα μειονέκτημα. Κανένας δεν μας λέει πως θα κάνουμε τη θεωρεία, πράξη... Το κενό ανάμεσα στη θεωρεία και την πράξη είναι χαοτικό. 
Επιπλέον, ότι κάνει σε εμένα, δεν είναι απαραίτητα καλό και για εσένα. Η αλήθεια σε αυτό είναι ότι την μαγική συνταγή ο καθένας την φτιάχνει μόνος του, με τα δικά του υλικά, στο δικό του φούρνο, στο δικό του σπίτι! Και είναι μόνο για εκείνον και τα μέλη της οικογένειας του. Και αν κάτι πάει στραβά... δεν τα παρατάμε, απλά ξαναπροσπαθούμε.
Η ζωή μας στο σπίτι μοιάζει με ένα γιγάντιο παζλ. Κάθε μέρα πρέπει να βάζουμε και ένα κομμάτι, η δυσκολία είναι να βρούμε το σωστό...!
Αν σας άρεσε το θέμα, παρακαλώ like & share :))

Για ρίξε μια ματιά και εδώ!

4 σχόλια :

  1. Έτσι είναι..όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο ακόμα κι αν περάσουμε από τα δύσκολα πρώτα..και μετά ναι, η πράξη είναι δύσκολη γιατί και το κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Οπότε κάνουμε ότι θεωρούμε καλύτερο για το σπιτικό μας παζλ..
    Φιλιά*

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν ξέρω ακόμα αν συμφωνώ στο ότι κάθε τί που συμβαίνει έχει λόγο... Μετά τον θάνατο αγαπημένου προσώπου μια εβδομάδα πριν το γάμο μου, διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις.
    Θα συμφωνήσω όμως απόλυτα στο ότι η ζωή είναι ένα πάζλ! Το θέμα όπως λες κι εσύ είναι να βρείς την συνταγή.. όχι την σωστή αλλά αυτή που ταιριάζει στα δικά σου γούστα!

    Πολλές καλημέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Μάρθα
    Καλημέρα και από εμένα Μάρθα. Ξέρεις, δεν αναφερόμουν στην απώλεια...Οποιαδήποτε απώλεια είναι αφόρητη, και ναι, συμβαίνει, χωρίς να μπορούμε να δώσουμε μια λογική εξήγηση. Δεν αλλάζει τα όσα νιώθουμε...δεν ξεχνάμε...μόνο με τον καιρό μαλακώνει ο πόνος, φεύγει ο θυμός...
    Όταν μαλακώσει ο πόνος, νομίζω ότι είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε. Το επόμενο βήμα είναι να βρούμε τα θετικά για το πως εξελίχθηκε η δική μας προσωπικότητα μετά το συμβάν και να διοχετεύσουμε όλα αυτά τα συναισθήματα δημιουργικά, είτε μέσω της δουλειάς μας, είτε σε πιο προσωπικό επίπεδο. Σαφώς δεν μιλάω ως ειδικός, γιατί δεν είμαι. Μιλάω από προσωπική εμπειρία και μόνο...Κάθε σπίτι έχει τη δική του ιστορία δεν νομίζεις?

    ΑπάντησηΔιαγραφή