Άρθρα ,

Οι ταμπέλες στα παιδιά μειώνουν την αυτοεκτίμηση

23.8.12 Είμαι Παιδί 2 Σχόλια

Ταμπέλες εδώ, ταμπέλες στο δρόμο, στο σπίτι, στο σχολείο, στο λεξιλόγιο μας, παντού.... Κι αν βρίσκεσαι εντός της Αττικής οδού, καλά κάνουν και υπάρχουν, όμως όταν τις φοράμε και όταν ακόμα περισσότερο τις κρεμάμε στους άλλους, τότε κάτι δεν λειτουργεί σωστά. Ειδικά με τα μικρά παιδιά.

Χθες στην παιδική χαρά ήταν μια μαμά με την κόρη της. Η μαμά συνομιλούσε με μια φίλη /γνωστή δεν ξέρω ούτε και με ενδιαφέρει άλλωστε και το πιτσιρίκι έπαιζε ολόγυρα σε πολύ κοντινή απόσταση. Η συγκεκριμένη μαμά μιλούσε με πολύ έντονο ύφος χρησιμοποιώντας τα χέρια της για να περιγράψει ότι η μικρή είναι ένα πολύ ατσούμπαλο παιδί (χαρακτηρισμός που αποδόθηκε). Η συνομιλήτρια της  κουνούσε συγκαταβατικά το κεφάλι (αν και αναρωτιέμαι αν την άκουγε καν, γιατί ποιος νοήμων άνθρωπος θα συμφωνούσε με κάτι τέτοιο, δεν ξέρω). Την ίδια έκφραση την επανέλαβε αρκετές φορές, κάνοντας ταυτόχρονα και παρατηρήσεις στο παιδί του στυλ-Πρόσεχε Κ.....δεν σου έχω πει να μην ανεβαίνεις στην τσουλήθρα γιατί είσαι ατσούμπαλη και θα πέσεις? Η όλη κατάσταση μου φάνηκε πολύ ανόητη όχι γιατί την είχε ακούσει η μισή παιδική χαρά, αλλά γιατί την είχε ακούσει το παιδί. Παρεμπιπτόντως να αναφέρω ότι το παιδί μετά την παρατήρηση της μητέρας δεν ξαναπλησίασε στην τσουλήθρα.

Σωστό ή λάθος (εσείς θα μου πείτε), πάντα πίστευα ότι παρατηρώντας την συμπεριφορά ενός παιδιού, θετική ή αρνητική, καταλαβαίνεις πολλά για το περιβάλλον που μεγαλώνει. Πιστεύω επίσης ότι ως γονείς χρειαζόμαστε εκπαίδευση.

Σε ένα βιβλίο του Dr. Sal Severe σχετικά με πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε στα παιδιά, γράφει ότι η αγάπη από μόνη της δεν φωτίζει το δρόμο και ότι ως γονείς θεωρούμε ότι τα παιδιά αποτελούν ένα μέτρο της επιτυχίας και της αξίας μας. <<θέλουμε τέλεια μήλα>> αναφέρει χαρακτηριστικά. Και επειδή όπως είναι φυσικό δεν υπάρχουν τέλεια μήλα, ούτε τέλειες μηλιές (συμπληρώνω εγώ), εκεί αρχίζουν τα δικά μας λάθη.
Ένα παιδί που ακούει ολημερίς αρνητικά σχόλια έχει μεγάλες πιθανότητες να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και να γίνει αναποφάσιστο. Είναι  επίσης μαθηματικά βέβαιο ότι ένα παιδί που έχει επικριτικούς γονείς θα εξελιχθεί σε ένα επικριτικό ενήλικα. Ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό? Γιατί τα παιδιά πιστεύουν ότι τους λέμε.
Δεν θα ήθελα να μπω στη διαδικασία να δώσω συμβουλές και εγώ εκπαιδευόμενος γονέας είμαι και η αλήθεια είναι ότι εδώ και 17 χρόνια δίνω καθημερινές εξετάσεις που άλλες περνάω και άλλες μένω μετεξεταστέα, αλλά αυτό που κάνω είναι να μην τα παρατάω. Διαβάζω την ύλη μου, κάνω αυτοκριτική και ξαναδίνω τον Σεπτέμβριο.


Αν σας άρεσε το άρθρο, παρακαλώ like & share :))

Για ρίξε μια ματιά και εδώ!

2 σχόλια :