Άρθρα ,

Ποτέ ένα όνειρο δεν ήταν τόσο αληθινό...

19.9.12 Είμαι Παιδί 0 Σχόλια

Ξαφνικά βρέθηκα να στέκομαι σε ένα άδειο δωμάτιο, με παράθυρα ολόγυρα. Το φως που περνούσε από τα τζάμια μου τύφλωνε τα μάτια. Δεν υπήρχε πόρτα μέσα σ΄αυτό.

Το  μόνο αντικείμενο στο χώρο ήταν ένα τραπέζι με εύθραυστη γυάλινη επιφάνεια, πάνω στην οποία κείτονταν στοιβαγμένα χιλιάδες κομμάτια από ένα αλλόκοτο παζλ. 

Κατευθύνθηκα σαν υπνωτισμένη και άγγιξα με το χέρι μου ένα κομμάτι. Η επαφή με τάραξε, ήταν λες και με χτύπησε ρεύμα. Μια στιγμιαία εικόνα από την παιδική μου ηλικία, πέρασε μεμιάς από μπροστά μου. Έπιασα  ένα άλλο κομμάτι και μετά ένα άλλο και τα παρατηρούσα. Καθένα είχε τόσο ανομοιογενές σχήμα, βάρος και υφή, που οποιαδήποτε σύνδεση φαινόταν απίθανη. 
Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί βρισκόμουν εκεί, ούτε το νόημα όλων αυτών που συνέβαιναν. Διστακτικά στην αρχή, ξεκίνησα την προσπάθεια σύνδεσης και προς μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι είχα καταφέρει να ενώσω τα πρώτα 2 κομμάτια. Η  χαρά μου ήταν απερίγραπτη και γεμάτη περιέργεια αποφάσισα να ολοκληρώσω το παζλ.
Κάθε φορά που έκανα έναν συνδυασμό, σωστό ή λάθος, τα συναισθήματα ήταν διαφορετικά. Χαρά, πόνος, θλίψη, γέλιο, κλάμα, απόγνωση, ευτυχία, ηρεμία, αγάπη, ασφάλεια, δύναμη, γαλήνη. Οι ώρες περνούσαν, η κούραση είχε αρχίσει να με καταβάλλει, όμως εγώ συνέχιζα την προσπάθεια, με τα κόκκαλα μου να πονάνε πια και το  μυαλό μου να μυρμηγκιάζει από τον κόπο. Πάλευα να βρω την λύση, δοκίμαζα, διόρθωνα τους λάθος συνδυασμούς, Ακολουθούσα τακτικές, χωρίζοντας τα κατά σχήμα, βάρος και υφή, άλλες φορές έπιανε, άλλες όχι, μέχρι που στο τέλος και μετά από πολύ ώρα κρατούσα στο χέρι μου το τελευταίο κομμάτι.
Είχα τόση αγωνία να δω το αποτέλεσμα. Έγειρα πίσω για να  δω την εικόνα ολοκληρωμένη, έμοιαζε με καθρέπτη,  ήταν ένας καθρέπτης. Κοίταξα μέσα του και είδα το είδωλο μου να χαμογελά γεμάτο ικανοποίηση πάνω από ένα παζλ.
Ξαφνικά συνειδητοποίησα τον λόγο που βρισκόμουν εκεί. Κάθε κομμάτι του παζλ, ήταν και ένα μέρος από τη ζωή μου και τα όσα είχα περάσει. Τα συναισθήματα που είχα βιώσει. Την χαρά και την λύπη. Ήμουν εγώ. Μετά από αυτό είχαν όλα ξεκαθαρίσει. Το εξέλαβα ως αφύπνιση. Έτσι ακριβώς όπως είχα φτιάξει το παζλ, θα έβαζα σε τάξη και τη ζωή μου. Χαμογέλασα πλατιά, ζωγράφισα μια πόρτα στον τοίχο και βγήκα έξω...
Το κείμενο έχει μεταφραστεί και τροποποιηθεί. Το αρχικό θα το βρείτε εδώ.

Αν σας άρεσε το κείμενο, παρακαλώ like & share :))

Για ρίξε μια ματιά και εδώ!

0 σχόλια :