Λίγες σκέψεις ,

Κάτι από εμένα

1.10.12 Είμαι Παιδί 2 Σχόλια

Αμφιταλαντεύτηκα πολύ αν πρέπει να δημοσιεύσω την ανάρτηση. Δεν ήθελα, δεν θέλω...να τη συνδέσετε με αυτό που κάνω. Θα ήταν άδικο για εμένα. Την έχω γράψει καιρό. Την είχα καταχωρημένη ως προσχέδιο και κάθε φορά που έμπαινα στις αναρτήσεις την άνοιγα, την κοίταζα και την ξαναέκλεινα. 

Πριν λίγες μέρες κοινοποίησα το videάκι που θα δείτε στο τέλος, αλλά μέχρι εκεί. Μετά σταμάτησα. Και αν και είμαι σίγουρη ότι θα το μετανιώσω, αποφάσισα να τη δημοσιεύσω. Ένας μικρός φόρος τιμής στο δώρο της ζωής και στα παιδιά που παλεύουν καλύτερα και από ενήλικες για να το κερδίσουν.

Πίσω από την εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου υπάρχουν άνθρωποι. Αυτό είναι ένα μέρος από την ιστορία μου και δυστυχώς για εμένα, δεν είναι η ιστορία της διπλανής πόρτας. Γι΄αυτό αν τη διαβάσετε, να συγκρατήσετε μόνο το θετικό μέρος της. Ναι, υπάρχει θετικό, πάντα υπάρχει. Απλά δεν το βλέπουμε γιατί πονάμε...

Την μέρα που γεννήθηκε, έκλαψα. Δεν θυμάμαι να έχω κλάψει ποτέ περισσότερο. 
Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά, δεν υπήρξε άλλη. Το επόμενο διάστημα πέρασα το στάδιο της άρνησης. Γιατί ? Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μια μικρή, μια τόση δα λεξούλα θα με βασάνιζε τόσο. Δεν θρήνησα πολύ. Δεν είναι του χαρακτήρα μου. Όσο υπάρχουν πράγματα να κάνεις, απλά κάνε τα! Διόρθωσε ότι μπορείς να διορθώσεις.

Ναι, πέρασα το φανάρι με κόκκινο. Δεν ξέρω να σας πω αν λειτούργησε το ένστικτο ή αν ήταν άγνοια κινδύνου. Ήταν όμως  η δυσκολότερη απόφαση της ζωής μου, γιατί δεν αποφάσιζα για εμένα, αλλά για έναν άγγελο. Αν το μετάνιωσα? Όχι! Ούτε για ένα λεπτό. Ακόμα κι όταν δεν υπήρχε καμία, μα καμία ελπίδα, εγώ απλά έκλεινα τα αυτιά μου. Θα γίνει το δικό μου. Γιατί? Γιατί έτσι θέλω. Σαν μικρό παιδί που διεκδικεί με υπέρμετρο εγωισμό τα θέλω του. Μόνο που δεν ήταν θέμα εγωισμού. Ήταν πίστη. 

Σας έχει συμβεί να στηρίζετε ολόκληρη τη ζωή σας σε ένα όνειρο? Είμαι σίγουρη πως όχι. Ξέρετε γιατί? Γιατί απλά δεν χρειάστηκε να το κάνετε. Εγώ το έκανα γιατί ήταν το μόνο σημάδι που έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Το τραγελαφικό είναι ότι ακόμα δεν πιστεύω στα όνειρα! Κάποια στιγμή θα σας πω και για το όνειρο. 

Έζησα για πάνω από 1.5 χρόνο στην εντατική ενός νοσοκομείου, αφήνοντας πίσω 2  μικρά παιδιά που με κοιτούσαν με απορία (ώρες, ώρες, ακόμα νιώθω ότι με κοιτάνε, γιατί μαμά?). Και εκεί που το παιχνίδι φαινόταν χαμένο για μια ακόμη φορά, τη στιγμή που ήμουν έτοιμη να παραιτηθώ, όλα άλλαξαν...ένα κλικ κοντά ήταν, και έτσι απλά κατάφερα να πάρω τη σωστή πτήση...Δεν χρειάζονται παραπάνω λεπτομέρειες. Μέσα στο κεφάλι μου υπάρχουν πολλές άσχημες εικόνες που οι λέξεις είναι φτωχές για να τις αποδώσουν. Και εξάλλου δεν υπάρχει λόγος, είπαμε, μήνυμα αισιοδοξίας θέλω να δώσω.

Σήμερα είμαι εδώ και μαζί με εμένα, ο μικρός μου ήρωας, τα κορίτσια μου, ο σύζυγος μου, όλοι γεροί. Αναπνέω, εργάζομαι,  έχω φίλους που αγαπώ και μ΄αγαπούν, βγαίνω, χαμογελώ, δεν υπάρχω απλά,  ζω!

Μερικές φορές η ζωή είναι τόσο, μα τόσο απρόβλεπτη που δεν την προλαβαίνεις. Και είναι στο χέρι σου αν θα τρέξεις μαζί της ή αν θα μείνεις πίσω. Ο πόνος που νιώθεις είναι πολύ δυνατός, αλλά δεν πεθαίνεις από αυτόν. Την στιγμή που το βιώνεις σου φαίνεται ανυπόφορος, όμως μη γελιέστε, υπάρχει πολύ δύναμη μέσα στην ανθρώπινη φύση

Αν υπήρξε τίμημα? Ναι! Πάντα υπάρχει τίμημα. Δεν συγκρίνεται τίποτα όμως με το χαμόγελο του Νικόλα...! 


Κι αντί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη αυτών που χάμω τα πετάξανε, φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι αλλιώς τη βάψαμε...Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρές το, το ξεχασμένο μονοπάτι σου και ξαναχάσ΄το, ξαναβρές το, ξαναπές το, το τραγουδάκι σου...! Γι αυτό σου λέω...φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι...




Για ρίξε μια ματιά και εδώ!

2 σχόλια :

  1. Δεν γίνεται η ανάρτηση αυτή να μην έχει ούτε ένα σχόλιο γι'αυτό θα το αφήσω εγώ:)
    Είναι τιμή και μεγάλη μου τύχη που σε γνώρισα και μου δίνεις ελπίδα πως υπάρχει πολύ δύναμη μέσα μας, απλά σε πολλούς ειναι κρυμμένη και περιμένει να βγει την στιγμή που θα χρειαστεί! Μακάρι να μην χρειαστεί και ποτέ!
    Το χαμόγελό του Νικόλα σου, θα μας θυμίζει πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο και αν χρειαστεί, μπορούμε να φτάσουμε στο ζενίθ των δυνατοτήτων μας για τα μικρά μας αγγελάκια!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το παρελθόν είναι αυτό που σε πολλές περιπτώσεις καθορίζει το παρόν. Προχώρησα γατί μου επιτράπηκε να το κάνω. Σε κάποιους άλλους δεν δόθηκε ποτέ το δικαίωμα της επιλογής. Βλέπεις Δήμητρα δεν έχουν όλα τα παραμύθια αίσιο τέλος...ακόμα και εγώ δεν ξέρω αν τελείωσε. Ο φόβος παραμένει, αλλά από ένα σημείο και μετά μαθαίνεις να ζεις με αυτό. Εξάλλου όπως πολύ σοφά είπε και η Σοφία, παρά τα κακά που συμβαίνουν, ο ήλιος εξακολουθεί να ανατέλλει.
      Πάντως είναι λίγοι αυτοί που ανασηκώνουν την κουρτίνα και ρίχνουν μια ματιά από κάτω. Είσαι μια από αυτούς...

      Διαγραφή