Ότι να΄ναι ,

Καλημέρα!!!

12.10.12 Είμαι Παιδί 5 Σχόλια



Καλημέρα, Καλημέρα! Δεν άντεξα και πολύ μακρυά σας. Σας έλειψα καθόλου? Εμένα πάντως μου λείψατε πολύ. Λίγες μέρες έμεινα ανενεργή και εκτός κοινοποιήσεων, ήταν όμως αρκετές για να καταλάβω ότι τελικά έχω το μικρόβιο της τεχνολογίας. Αγαπώ την τεχνολογία και τους υπολογιστές και όλα αυτά που μπορείς να κάνεις μαζί τους και η αλήθεια είναι ότι δεν μου κάνει και μεγάλη εντύπωση αν σκεφτεί κανείς ότι η πρώτη μου επαφή με ηλεκτρονικό υπολογιστή, ήταν όταν ήμουν 14. Πριν από πολλαααά χρόνια δηλαδή!! 

Ήταν τότε που οι οθόνες ήταν ασπρόμαυρες και είχαν μέγεθος γκουμούτσας και οι επεξεργαστές δούλευαν μόνο με δισκέτα. Ναι, με δισκέτα, αλήθεια σας λέω. Ο αδερφός μου τότε λοιπόν σπούδαζε προγραμματιστής και έτσι ένας παλιάς τεχνολογίας υπολογιστής έφτασε στο σπίτι. Αρχικά ήταν κάτι που δεν έπρεπε να αγγίξω. Γρήγορα όμως άλλαξαν τα δεδομένα και το επόμενο μοντέλο ένας turboΧ από το Πλαίσιο, έγινε το αγαπημένο μου παιχνίδι. Ένα παιχνίδι ανακάλυψης. Δε θα ξεχάσω λοιπόν τη μέρα που κατέβηκα με το λεωφορείο στο κέντρο της Αθήνας  και συγκεκριμένα στη οδό Στουρνάρα (εκεί ήταν τότε το Πλαίσιο, μια τρύπα μαγαζί) και αγόρασα το πρώτο μου παιχνίδι. Μια περιπέτεια ήταν, που για να κινηθεί ο ήρωας, έπρεπε να πληκτρολογείς εντολές. Ευτυχώς από τότε άλλαξαν πολλά, αλλά η λογική με την οποία λειτουργούν όλα αυτά τα εύχρηστα πλέον πραγματάκια είναι πάντα η ίδια. 

Όσον αφορά την αποχή μου τώρα (αυτή η λέξη μου φέρνει στο μυαλό το σχολείο, τότε που κάναμε αποχή...!). Το πρόγραμμα αρχικά λοιπόν ήταν να σταματήσω από εβδομάδα γιατί είχα κάποιες προγραμματισμένες δουλειές που έπρεπε να γίνουν, όμως μετά από την τελευταία μου δημοσίευση σχετικά με το "καπέλωμα" των αναρτήσεων μου, από γνωστό blog παρεμφερής θεματολογίας, αποφάσισα να σταματήσω νωρίτερα. Αυτό γιατί ήθελα να δείξω στους ανθρώπους που με διαβάζουν ότι δεν το έκανα για λόγους τηλεθέασης, αλλά γιατί πραγματικά με ενόχλησε. Όχι η αναδημοσίευση, αλλά η εσκεμμένη επανάληψη σε κοντινό χρόνο και η στάση "τι κι αν μιλάς... εγώ σε γράφω!". Εν τω μεταξύ αρρώστησε και ο μικρούλης μου την επομένη, όλα μαζεμένα, ήρθε και έδεσε το γλυκό!!! Σταμάτησα λοιπόν να δημοσιεύω και άφησα την σελίδα, μόνη και έρημη, (έμπαινα μόνο στα κλεφτά και απαντούσα στα e-mail σας). Χάρηκα πάρα μα πάρα πολύ για τα μηνύματα που έλαβα, όχι μόνο γιατί επιβεβαιώθηκαν αυτά που έλεγα, αλλά για την αλληλεγγύη που δείξατε και την θετικότητα που εισέπραξα.  Ακόμα και εκείνοι που δεν θέλησαν να λάβουν θέση και μόνο το γεγονός ότι μπήκαν στη διαδικασία να μου μιλήσουν, το εκτιμώ πολύ. Η απορία μου είναι γιατί εφόσον η εν λόγω κυρία το έχει κάνει και σε άλλους, την αφήνετε να συνεχίζει? Εντάξει τέλος. Αλλάζω θέμα.

Και επειδή μια αναποδιά δεν έρχεται ποτέ μόνη της χάλασε και το laptop από το οποίο δούλευα. Δεν με άντεξε άλλο και χτύπησε ο σκληρός, οπότε πάπαλα! Τώρα χρησιμοποιώ τον εφεδρικό, ο οποίος λειτουργεί με κάρβουνο...και πολύ με παιδεύει, αλλά τι άλλο μπορώ να κάνω εκτός από υπομονή??

Και ένα τελευταίο και κλείνω. Ευχαριστώ σας είπα? Όχι? Να σας πω τότε. Το είχα φτιάξει για να το κοινοποιήσω όταν θα φτάναμε τους 400 στο facebook, αλλά τελικά γίναμε περισσότεροι. 


-δια χειρός Είμαι Παιδί-
Καλή συνέχεια σε όλους:))


Για ρίξε μια ματιά και εδώ!

5 σχόλια :