Άρθρα ,

Ακόμη και ένα παιδί δικαιούται να αγανακτεί μερικές φορές...

11.3.13 Είμαι Παιδί 4 Σχόλια

Με αφορμή το post από το φιλικό ιστολόγιο της Mommy Wiki, με τον τίτλο "Μουσικοί για παιδιά" το οποίο αναφέρεται σε μια αξιέπαινη προσπάθεια μιας ομάδας μουσικών, οι οποίοι προσφέρουν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους στα παιδιατρικά νοσοκομεία, μπήκα στον πειρασμό να γράψω αυτή την ανάρτηση. Η αλήθεια είναι ότι πολλάκις έχω αντιμετωπίσει αυτό τον πειρασμό, αλλά προσπαθώ να κρατώ τις ισορροπίες και να μην εκφράζω τις προσωπικές μου σκέψεις μέσω του blog, όμως το θέμα της υγείας μπάζει νερά από παντού (και όχι λόγω της κρίσης, χρόνια τώρα) και μας αφορά όλους. Ιδιαίτερα στις παιδιατρικές.
Καλώς ή κακώς έχω παρελθόν με τα νοσοκομεία. Και της Ελλάδας και του εξωτερικού, πράγμα που με καθιστά να έχω άποψη για το θέμα. Άποψη που δεν βασίζεται σε 1 ή 2 περιστατικά, αλλά σε σελίδες περιστατικών.
Καταρχήν θα ήθελα να σας παραπέμψω σε μια παλιότερη ανάρτηση (η οποία πέρασε στον βρόντο και πολύ με λυπεί), για τους ξενώνες φιλοξενίας και τα γνωστά άγνωστα σε πολλούς Ronald Mc Donald House. Ένα ακόμη άρθρο πολύ σχετικό είχα γράψει στο άλλο μου blog εδώ (το blog έχω σταματήσει να το ενημερώνω, όμως το άρθρο υπάρχει και μπορείτε να το διαβάσετε). Όπως και στο Εντατική και γονιός
Ενέργειες όπως αυτή η μεμονωμένη προσπάθεια που αναφέρουν τα κορίτσια στο Mommy Wiki, θα έπρεπε να είναι δεδομένα και αυτονόητα για τα παιδιατρικά νοσοκομεία και της εντατικές, όμως δεν είναι. Και δεν είναι, γιατί ποιος θα κάτσει να ασχοληθεί με την διασκέδαση των άρρωστων παιδιών, όταν δεν υπάρχει ούτε το βασικό υλικό για να δουλέψουν οι γιατροί, ή όταν ακόμη, ακόμη, οι ίδιοι οι οι γιατροί, δεν έχουν καν την δυνατότητα να περιθάλψουν τα άρρωστα παιδιά, γιατί το χειρουργείο είναι για παράδειγμα γεμάτο....ναι το έχω ζήσει και αυτό! Όπως έχω ζήσει να κάνω εισαγωγή στο παιδί 3 φορές, μέσα σε 2 εβδομάδες για να του κλείσουν μια ρημαδο-γαστροστομία και να τον έχω 1 εβδομάδα stand-by για χειρουργείο, γιατί λέει δεν ήταν επείγον περιστατικό. Και επί 1 εβδομάδα τα γαστρικά υγρά να καίνε το δέρμα του (με αποτέλεσμα ένα βαρύτατο έγκαυμα). Τι κι αν αγόραζα τόνους γάζες (αν και ήμουν στο νοσοκομείο...). Μια βραδιά ξέμεινα και έπρεπε να πάρω άδεια από τον εφημερεύοντα γιατρό για αλλαγή (γιατί είχαν έλλειψη, λέει)!! Και εκείνος αφού κατέφθασε στον θάλαμο με μεγάλη καθυστέρηση, αγουροξυπνημένος και πολύ θυμωμένος, με έβρισε λέγοντας μου ότι δεν ευθύνεται αυτός για τα ψυχολογικά του παιδιού μου....και όταν πια, μετά από αυτό, η υπομονή και η στοιχειώδης ευγένεια χάθηκε από μεριά μου άρχισα, ναι! να ουρλιάζω σαν την υστερική ότι αν δεν τον άλλαζαν θα γινόταν της που..........είδε ότι η γαστροστομία είχε μετατραπεί σε μια τεράστια πληγή και συνειδητοποίησε την σοβαρότητα της κατάστασης. Ήταν ο ίδιος γιατρός που την επομένη ήρθε στον θάλαμο, κατά την διάρκεια της ημερήσιας επίσκεψης μαζί με όλη την ομάδα και φορώντας ένα διαφορετικό προσωπείο από εκείνο της προηγούμενης βραδιάς και σαν να μην είχε γίνει τίποτα με ρώτησε με περίσσιο ενδιαφέρον, πώς ήταν ο μικρός!!! Όχι δεν ήταν παλαβός. Απλά ήταν ο επικεφαλής μαζί....Τιμή και Δόξα στον όρκο του Ιπποκράτη!!!
Η πραγματικότητα με τα ελληνικά νοσοκομεία και γενικότερα με την υγεία, είναι λίαν επιεικώς απαράδεκτη και οι συνθήκες στις περισσότερες των περιπτώσεων τριτοκοσμικές. Έχουμε καταλήξει να βασιζόμαστε στους εθελοντές και στις ιδιωτικές πρωτοβουλίες και να τις προβάλουμε μπας και φιλοτιμηθεί ποιος? το κράτος δικαίου....? Η υγεία είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων και πόσο μάλιστα των παιδιών. Εμείς πρώτα πρέπει να την διεκδικήσουμε και όχι να εθελοτυφλούμε κάθε φορά που βλέπουμε το στραβό. 

Καλό σας βράδυ.


Για ρίξε μια ματιά και εδώ!

4 σχόλια :