Άρθρα ,

Ακόμη και ένα παιδί δικαιούται να αγανακτεί μερικές φορές...

11.3.13 Είμαι Παιδί 4 Σχόλια

Με αφορμή το post από το φιλικό ιστολόγιο της Mommy Wiki, με τον τίτλο "Μουσικοί για παιδιά" το οποίο αναφέρεται σε μια αξιέπαινη προσπάθεια μιας ομάδας μουσικών, οι οποίοι προσφέρουν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους στα παιδιατρικά νοσοκομεία, μπήκα στον πειρασμό να γράψω αυτή την ανάρτηση. Η αλήθεια είναι ότι πολλάκις έχω αντιμετωπίσει αυτό τον πειρασμό, αλλά προσπαθώ να κρατώ τις ισορροπίες και να μην εκφράζω τις προσωπικές μου σκέψεις μέσω του blog, όμως το θέμα της υγείας μπάζει νερά από παντού (και όχι λόγω της κρίσης, χρόνια τώρα) και μας αφορά όλους. Ιδιαίτερα στις παιδιατρικές.
Καλώς ή κακώς έχω παρελθόν με τα νοσοκομεία. Και της Ελλάδας και του εξωτερικού, πράγμα που με καθιστά να έχω άποψη για το θέμα. Άποψη που δεν βασίζεται σε 1 ή 2 περιστατικά, αλλά σε σελίδες περιστατικών.
Καταρχήν θα ήθελα να σας παραπέμψω σε μια παλιότερη ανάρτηση (η οποία πέρασε στον βρόντο και πολύ με λυπεί), για τους ξενώνες φιλοξενίας και τα γνωστά άγνωστα σε πολλούς Ronald Mc Donald House. Ένα ακόμη άρθρο πολύ σχετικό είχα γράψει στο άλλο μου blog εδώ (το blog έχω σταματήσει να το ενημερώνω, όμως το άρθρο υπάρχει και μπορείτε να το διαβάσετε). Όπως και στο Εντατική και γονιός
Ενέργειες όπως αυτή η μεμονωμένη προσπάθεια που αναφέρουν τα κορίτσια στο Mommy Wiki, θα έπρεπε να είναι δεδομένα και αυτονόητα για τα παιδιατρικά νοσοκομεία και της εντατικές, όμως δεν είναι. Και δεν είναι, γιατί ποιος θα κάτσει να ασχοληθεί με την διασκέδαση των άρρωστων παιδιών, όταν δεν υπάρχει ούτε το βασικό υλικό για να δουλέψουν οι γιατροί, ή όταν ακόμη, ακόμη, οι ίδιοι οι οι γιατροί, δεν έχουν καν την δυνατότητα να περιθάλψουν τα άρρωστα παιδιά, γιατί το χειρουργείο είναι για παράδειγμα γεμάτο....ναι το έχω ζήσει και αυτό! Όπως έχω ζήσει να κάνω εισαγωγή στο παιδί 3 φορές, μέσα σε 2 εβδομάδες για να του κλείσουν μια ρημαδο-γαστροστομία και να τον έχω 1 εβδομάδα stand-by για χειρουργείο, γιατί λέει δεν ήταν επείγον περιστατικό. Και επί 1 εβδομάδα τα γαστρικά υγρά να καίνε το δέρμα του (με αποτέλεσμα ένα βαρύτατο έγκαυμα). Τι κι αν αγόραζα τόνους γάζες (αν και ήμουν στο νοσοκομείο...). Μια βραδιά ξέμεινα και έπρεπε να πάρω άδεια από τον εφημερεύοντα γιατρό για αλλαγή (γιατί είχαν έλλειψη, λέει)!! Και εκείνος αφού κατέφθασε στον θάλαμο με μεγάλη καθυστέρηση, αγουροξυπνημένος και πολύ θυμωμένος, με έβρισε λέγοντας μου ότι δεν ευθύνεται αυτός για τα ψυχολογικά του παιδιού μου....και όταν πια, μετά από αυτό, η υπομονή και η στοιχειώδης ευγένεια χάθηκε από μεριά μου άρχισα, ναι! να ουρλιάζω σαν την υστερική ότι αν δεν τον άλλαζαν θα γινόταν της που..........είδε ότι η γαστροστομία είχε μετατραπεί σε μια τεράστια πληγή και συνειδητοποίησε την σοβαρότητα της κατάστασης. Ήταν ο ίδιος γιατρός που την επομένη ήρθε στον θάλαμο, κατά την διάρκεια της ημερήσιας επίσκεψης μαζί με όλη την ομάδα και φορώντας ένα διαφορετικό προσωπείο από εκείνο της προηγούμενης βραδιάς και σαν να μην είχε γίνει τίποτα με ρώτησε με περίσσιο ενδιαφέρον, πώς ήταν ο μικρός!!! Όχι δεν ήταν παλαβός. Απλά ήταν ο επικεφαλής μαζί....Τιμή και Δόξα στον όρκο του Ιπποκράτη!!!
Η πραγματικότητα με τα ελληνικά νοσοκομεία και γενικότερα με την υγεία, είναι λίαν επιεικώς απαράδεκτη και οι συνθήκες στις περισσότερες των περιπτώσεων τριτοκοσμικές. Έχουμε καταλήξει να βασιζόμαστε στους εθελοντές και στις ιδιωτικές πρωτοβουλίες και να τις προβάλουμε μπας και φιλοτιμηθεί ποιος? το κράτος δικαίου....? Η υγεία είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων και πόσο μάλιστα των παιδιών. Εμείς πρώτα πρέπει να την διεκδικήσουμε και όχι να εθελοτυφλούμε κάθε φορά που βλέπουμε το στραβό. 

Καλό σας βράδυ.


Για ρίξε μια ματιά και εδώ!

4 σχόλια :

  1. Όντως αυτή η ανάρτηση βγάζει μεγάλη αγανάκτηση Σίνα μου. Η υγεία είναι ένα μαύρο χάλι αλλά εσύ έχεις έναν λόγο παραπάνω να μιλάς αφού έχεις ζήσει τα χάλια των νοσοκομείων σε όλο τους το μεγαλείο. Προσπάθησε να αφήσεις το παρελθόν πίσω, όσο και αν πονάει, και κοίτα μπροστά. Δεν αξίζει (για τη δική σου ψυχική υγεία) να χαλιέσαι.

    Καλημέρα. Φιλάκι ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρεις Ασπασία μου δεν είμαι εγώ το θέμα. Η δική μου ιστορία ανήκει στο παρελθόν. Το θέμα είναι ότι αν και έχουν περάσει κοντά 4 χρόνια, τίποτα δεν έχει αλλάξει, Αντίθετα η κατάσταση στην υγεία, έχει χειροτερέψει. Πέρασαν 5 χρόνια μετά την γέννηση του γιου μου, για να βρεθεί ένας χειρουργός που όταν μίλησα μαζί του, ήξερε για τι πράγμα του μίλαγα. Ένας! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από το ότι τα νοσοκομεία μας δεν έχουν ούτε το στοιχειώδες υλικό για να δουλέψουν. Είμαστε η μόνη χώρα που έχουμε κλειστές εντατικές, που διώχνουμε τους γονείς από την φροντίδα των παιδιών, που χρειαζόμαστε έγκριση για να κάνει το παιδί μας λογοθεραπεία από την τάδε Νικολάου...η οποία θα σου κλείσει ραντεβού όχι σε λιγότερο από 7 μήνες....που μοιράζουμε φακελάκια για να μας προσέξουν περισσότερο...
      Τον Οκτώβριο νοσηλεύτηκε ο μικρός με βρογχίτιδα. Το ξέρεις ότι για 3 ημέρες δεν είχαν να δώσουν πρωινό στα παιδιά??? Ότι το Παίδων Πεντέλης είχε βγάλει ανακοίνωση (την είχα κοινοποιήσει στο fb), και έκανε έκκληση για μπιμπερό????? Ότι δεν υπήρχε ζεστό νερό για να τα πλύνουμε, ούτε καν χαρτί υγείας στην τουαλέτα???
      Σχετικά με τους ξενώνες (απαντάω και στα κορίτσια παρακάτω), ναι, έφτιαξε η Βαρδινογιάννη και πραγματικά μπράβο της. Αλλά αφορά μόνο παιδιά με καρκίνο. Υπάρχουν κι΄άλλες παθήσεις όμως. Ακόμα και μια απλή επέμβαση όταν είσαι από επαρχία και δεν έχεις που να μείνεις είναι σοβαρό θέμα. Είναι θέμα ακόμα κι αν μένεις σε απόσταση μεγαλύτερη των 50χλμ. Και μην νομίσει κανείς ότι αυτή η κατάσταση αφορά μόνο τα δημόσια νοσοκομεία. Οι εντατικές των ιδιωτικών είναι επίσης κλειστές. Και το ερώτημα μου είναι απλό. Γιατί κανείς δεν ξέρει τα Mc Donald House στην Ελλάδα, όταν υπάρχουν σε ολόκληρη την Ευρώπη?
      Γιατί το ανεχόμαστε?
      Ειλικρινά δεν μπορώ να κοιτάξω μπροστά. Και ξέρεις γιατί? Γιατί φοβάμαι. Γιατί ξέρω ότι στην επόμενη στραβή θα πρέπει να πάω αεροδρόμιο και όχι νοσοκομείο.
      Ασπασία μου, δεν είναι προσωπικές οι ερωτήσεις, νομίζω ότι καταλαβαίνεις ότι δεν αφορά εσένα όλο αυτό. Είναι πολύ μεγάλο το κεφάλαιο της υγείας, γι΄αυτό σταματώ εδώ. Προτιμώ να κλείσω το στόμα μου και να συνεχίσω να κοινοποιώ τις αναρτήσεις που συνηθίζω να κάνω.

      Διαγραφή
  2. Εσύ ειδικά έχεις ένα λόγο παραπάνω να αγανακτείς γιατί τα έχεις ζήσει εκ των έσω.
    Διάβασα για τους ξενώνες. Δεν σε ήξερα τότε αλλά από ότι είδα την έκανες Αυγουστιάτικα! Ποιός θα την διάβαζε, όλοι έλειπαν διακοπές. Μην συγχίζεσαι λοιπόν Λιονταρίνα μου.
    Πολύ ενδιαφέρουσα η ανάρτηση και εκείνη και αυτή. Για τους ξενώνες σου έγραψα ήδη, τη θεωρώ υπέροχη ενέργεια και εύχομαι να είχαμε τη δυνατότητα να μπορούσαμε να κάνουμε κάτι. Εννοώ να είχαμε το χώρο έστω και μετά σιγά σιγά θα μπορούσαμε να το μεγαλώσουμε όλο αυτό. Όλοι από κάπου ξεκίνησαν, σωστά? Δεν είμαστε Λάτσηδες ή Βαρδινογιάννηδες αλλά όπως λέει και η Μάχη...όπου υπάρχει θέληση,υπάρχει τρόπος.
    Έξω από το χορό, όλοι λέμε ότι θέλουμε. Όταν είσαι όμως γονέας με άρρωστο παιδάκι, η ψυχούλα σου μόνο ξέρει τι μαρτύριο περνάς, εκτός από την ασθένεια του παιδιού σου.
    Η δημόσια υγεία πάει από το κακό στο χειρότερο αλλά τουλάχιστον ας δώσουν λίγη παραπάνω προσοχή στα νοσοκομεία παίδων. Οι ψυχούλες αυτές έχουν περισσότερη ανάγκη από τον καθένα να ζήσουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σινα μου ,διαβασα και τις προηγουμενες αναρτησεις σου...εχεις περασει οχι απλα δυσκολα..ουτε να το σκεφτω δεν μπορω!!Δυστυχως πια δεν μπορουμε να περιμενουμε τιποτα απο το κρατος. Ξενωνες αν δεν κανω λαθος εφτιαξαν για τους γονεις του ογκολογικου στο Παιδων αλλα φυσικα δεν ειναι αρκετοι..τι να πω...μακαρι να εδιναν λιγη περισσοτερη σημασια στα παιδια εστω!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή