Βιβλίο ,

Hi-5 (2η εβδομάδα) Αγαπημένα βιβλία

4.3.13 Είμαι Παιδί 15 Σχόλια

Δεύτερη εβδομάδα για το παιχνίδι Hi-5 που συμμετέχουμε (την πρώτη εβδομάδα μπορείτε να την δείτε εδώ). Η σημερινή ανάρτηση έχει θέμα αγαπημένα βιβλία και είναι πράγματι αγαπημένα, γιατί κάποια από αυτά τα έχω διαβάσει περισσότερο από 1 φορές.
Η Μόμο (Μίχαελ Έντε) 
Πρόκειται για ένα βιβλίο για το οποίο έχω κάνει και ανάρτηση παλιότερα εδώ. Δυστυχώς δεν το έχω πια στην βιβλιοθήκη μου (το δάνεισα και δεν επιστράφηκε), όμως θα ήθελα να το αναφέρω και να σας το προτείνω.
Σαν Χειμωνιάτικη Λιακάδα (Αλκυώνη Παπαδάκη)
(Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν μπόρεσαν ποτέ να διαβάσουν το μυστικό σημείωμα που άφησε μέσα τους ο Θεός. Δεν είχαν το απαιτούμενο φως για να το διαβάσουν.
Και τ' άφησαν διπλωμένο να κιτρινίζει σε ένα κρυφό συρταράκι της ψυχής τους.
Είναι μερικοί άνθρωποι που, όταν πέσει στα χέρια τους η χαρά, δεν ξέρουν πως τους ανήκει.
Και σαστίζουν. Τη φέρνουν από δω, τη γυρνάνε από κει, ώσπου ανοίγουν ένα λάκκο και τη θάβουν, όπως κάνουν με τα κόκαλα τα σκυλιά.
Είναι μερικοί άνθρωποι που πίστεψαν αλήθεια πως ο Θεός αγαπάει τους μουτρωμένους.
Χαρά σ' αυτούς που γέμισαν την ψυχή τους και διάβασαν τραγουδιστά το μυστικό τους σημειωματάκι.
Αν το 'σκισαν μετά, αν το 'καψαν, το έκαναν μόνο και μόνο για το κέφι τους. Για να κλείσουν μάτι στο Θεό.
Χαρά σ' αυτούς που πιάστηκαν στο δόλωμα της ζωής και σπαρτάρισαν μέσα στα δίχτυα της.
Αν τα τρύπησαν μια στιγμή και ξαναβγήκαν στο πέλαγος, το 'καναν μόνο και μόνο για να 'χουν τη χαρά να ξαναπιαστούν...) 
Η Αλκυόνη Παπαδάκη δεν νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Τα λόγια του οπισθόφυλλου αποτελούν τον προσωπικό μου ύμνο. Η μεταφορά του ως ταινία στην τηλεόραση, καθώς και η επιλογή των ηθοποιών, πιστεύω ότι ήταν εντελώς άστοχη και αλλοιώνει ολόκληρο το νόημα του βιβλίου.
Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα (Φρ.Νίτσε)
Το βιβλίο αυτό αγοράστηκε τα Χριστούγεννα του 1991 από πάγκο βιβλίων στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν την περίοδο που η φιλοσοφία και κλασσικά αριστουργήματα όπως αυτό, μου ενέπνεαν μεγάλο ενδιαφέρον. Μια φορά δεν είναι αρκετή για να το διαβάσεις. Βαρύ και δυσνόητο, αποτελεί ίσως το τελειότερο έργο του Φρίντριχ Νίτσε.
("Κάνε σαν να θέλεις να γεννήσεις τον Υπεράνθρωπο, πραγματοποιώντας τον μέσα σου. Κάνε σάμπως κάθε στιγμή της ζωής να είχε μια αιώνια αξία και σάμπως το μέλλον ολόκληρο, ένα και αδιαίρετο, να αποτελούσε το περιεχόμενο της παρούσας στιγμής").
Τελευταία, άφησα 2 βιβλία μιας αγαπημένης φίλης που άρθρο της έχω φιλοξενήσει και στην ανάρτηση με θέμα Χαρισματικά Παιδιά. Πρόκειται για την εξαίρετη ψυχολόγο και συγγραφέα Αικατερίνη Τεμπέλη
Η Αικατερίνη είναι πολυπράγμων, και χαρισματικός άνθρωπος πράγμα που φαίνεται και στα 2 μυθιστορήματα. Είχα την τύχη να την γνωρίσω σε μια πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής μου και εκτιμώ πολύ το αληθινό ενδιαφέρον που έδειξε, καθώς και την απλότητα που την διακατέχει ως άνθρωπο.
Το Βενετσιάνικο Χρυσάφι είναι μια τρυφερή ιστορία αγάπης, που διαδραματίζεται στην Κρήτη το 1500 μ.Χ, μεταξύ 2 ανθρώπων, του Αγγελή και της Ρήγισσας και είναι πλαισιωμένο από ιστορικά γεγονότα που πολύ γρήγορα εντάσσουν τον αναγνώστη στο κλίμα της εποχής.
Στην Σκόνη των Άστρων, ο άξονας της ιστορίας είναι ένα παράλληλο ταξίδι δύο γυναικών με απόσταση 80 -90 ετών. Της Μελανθίας του σήμερα και της Ελοϊζ του μεσοπολέμου. Με αφορμή μια αναπάντεχη κληρονομιά ενός εγκαταλειμμένου πύργου στη Σάμο και το ξεφύλλισμα ενός κρυφού ημερολογίου, η Μελανθία μια νεαρή ηθοποιός, μας αποκαλύπτει την εποχή της δεκαετίας του ’20 και τη ζωή της Ελοϊζ.
Η σκόνη των Άστρων
”…Τίποτα δεν χάνεται στο σύμπαν. Τα νεκρά αστέρια αφήνουν τη σκόνη τους και από αυτή γεννώνται τα νέα άστρα. Η ζωή και ο θάνατος είναι αλληλένδετα. Τίποτα δεν εξαφανίζεται δια παντός. Και όλο αυτό ανταποκρίνεται σε μια δική μου ανάγκη: να μη χάνεται κάποιος όταν πεθαίνει. Να μη ξεχνιέται επειδή δεν υπάρχει η φυσική του παρουσία…”. Αικατερίνη Τεμπέλη.
Αν σας άρεσε η παρουσίαση, παρακαλώ like & share :))

Για ρίξε μια ματιά και εδώ!

15 σχόλια :