Λίγες σκέψεις ,

Ψέμματα?

27.6.13 Είμαι Παιδί 4 Σχόλια

Πόσο συχνά ταξιδεύεις με την ψυχή σου? Πόσο συχνά κοιτάς τον άλλον στα μάτια και του λες αυτό που πραγματικά θέλεις να του πεις? Είτε είναι καλό, είτε κακό. Ειλικρίνεια, ονομάζεται.
Και ενώ δυσκολευόμαστε να αποδώσουμε ακόμα και τα πιο βασικά συναισθήματα, αυτοστευθήκαμε κριτές. Από ποιον σου δόθηκε το δικαίωμα να ονομάζεις και να κρίνεις ανθρώπους που δεν γνωρίζεις? Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι είναι δικαίωμα σου? Η ελευθερία του λόγου? Μα η ελευθερία του λόγου γεννήθηκε για αυτούς που γνωρίζουν, γι΄αυτούς που έχουν κάτι να πουν, να δείξουν. Όχι για εκείνους που μιλάνε από συνήθεια ή βαρεμάρα.
Γνώση. Υπάρχουν πράγματα που γνωρίζουμε και άλλα που αγνοούμε, που ούτε καν φανταζόμαστε. Γιατί δεν φροντίζουμε να τα τοποθετούμε σε διαφορετικά ερμάρια έτσι ώστε το ένα να μην μπαίνει στα χωράφια του άλλου?
Οι λέξεις έχουν απίστευτη δύναμη. Επηρεάζουν, είναι ικανές να μεταμορφώνουν τους ανθρώπους σε θήτες και θύματα πώς δε στο΄πε κανείς?
Και ύστερα αυτό το περιτύλιγμα.... Εξαπλώθηκε σαν μόδα κακής ποιότητας και άρχισε να παίζει σε όλες τις βιτρίνες ανεξαιρέτως. Και ωσάν πρόβατα, τρέξαμε, μη χάσουμε την ευκαιρία. Και χωρίς καλά, καλά να το καταλάβουμε το φορέσαμε, το μεταφέραμε στο σπίτι μας, το βάλαμε στη ζωή μας. Και η ειρωνεία είναι ότι το απολαμβάνουμε. Ελάχιστοι πια μπαίνουν στην διαδικασία να σηκώσουν το παραβάν. Έτσι από περιέργεια βρε αδερφέ. Που ξέρεις, ίσως από κάτω υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό που φαίνεται.
Τι είναι αυτό που αξίζει τελικά? 
Ένα χαμόγελο, μια αλήθεια, λίγα λόγια βγαλμένα από την καρδιά. Ακόμα κι αν μερικές φορές σε πληγώνουν, ξέρεις ότι είναι αληθινά. Μη λυπάσαι για το παρελθόν. Μη κρύβεις το λάθος. Ακόμα και αυτό, είναι κομμάτι από εσένα. Το θέμα είναι να το αναγνωρίσεις, να διδαχθείς και προχωρήσεις. Ο άνθρωπος πρέπει να προχωρά και να μην αφήνει τη ζωή να απομακρύνεται χωρίς αυτόν. Κι αν οι δυσκολίες βαραίνουν το ταξίδι σαν παραγεμισμένα μπαγκάζια, στο χέρι μας είναι να ελαφρύνουμε το φορτίο. 
Κάθε σπιτικό, κάθε άνθρωπος κουβαλά τον δικό του σταυρό. Μικρός ή μεγάλος, μικρή η διαφορά γιατί την δύσκολη στιγμή το σημαντικό και το ασήμαντο μπερδεύονται στα μάτια μας. Αλλάζουν σαν τον χαμαιλέοντα ανάλογα με αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάθε φορά. 
Δώσε χρόνο στον εαυτό σου. Ο χρόνος είναι πολύτιμος, πολυτιμότερος και από τον χρυσό. Είναι από τα λίγα πράγματα που δεν πωλείται, δεν χαρίζεται και δεν επιστρέφεται σε κανέναν. Και είναι τόσο λίγος που δεν αξίζει να τον ξοδέψουμε για τίποτα περισσότερο, παρά για αυτά και εκείνους που αξίζουν πραγματικά. Στα όνειρα, τα παιδιά, την οικογένεια, τους ανθρώπους που αγαπάμε!
Αλκυόνη Παπαδάκη
ΣΑΝ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΛΙΑΚΑΔΑ (Σκέφτηκε κανείς πόσο σημαντικό, πόσο μοναδικό γίνεται ένα κουρελάκι, ένα τριμμένο πατάκι, όταν το τυλίξει κάποιος με την αγάπη του; Πόσο πολύτιμο γίνεται ένα τσίγκινο κουτάκι με σπόρους πιπεριού, όταν το τοποθετήσουν στο ράφι, κάποια δάχτυλα που ονειρεύονται; Είναι κάτι μπόρες. "Μα τι μπόρες Χριστούλη μου." Αρχίζουν με ψιλή βροχούλα και καταλήγουν σε καταιγίδα. Σε θεομηνία. Και βέβαια, κάποτε περνούν. Πάντα ο ήλιος ξαναβγαίνει. Χαρά σ' αυτούς που τα καταφέρνουν να στέκονται μετά στο παραθύρι τους και να χαμογελούν. Η ζωή έτσι κι αλλιώς συνεχίζεται. Δε σταμάτησε ποτέ να μετρήσει βρεγμένους και πνιγμένους. Είναι κάτι άνθρωποι, που οι μέρες τους έρχονται και φεύγουν, χωρίς ν' αφήσουν πίσω τους ένα σημάδι. Μια μυρωδιά. Έναν ήχο. Είναι κάτι άνθρωποι σαν τα έπιπλα που τα σκεπάζουν οι νοικοκυραίοι μ' άσπρα σεντόνια, λίγο πριν εγκαταλείψουν το σπιτικό. Ψέματα; Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν μπόρεσαν ποτέ να διαβάσουν το μυστικό σημείωμα που άφησε μέσα τους ο Θεός. Δεν είχαν το απαιτούμενο φως για να το διαβάσουν. Και τ' άφησαν διπλωμένο να κιτρινίζει σ' ένα κρυφό συρταράκι της ψυχής τους. Είναι μερικοί άνθρωποι που όταν πέσει στα χέρια τους η χαρά δεν ξέρουν, πως τους ανήκει. Και σαστίζουν. Τη φέρνουν από δω, τη γυρνάνε από κει, ώσπου τη θάβουν, όπως κάνουν με τα κόκαλα τα σκυλιά. Είναι μερικοί άνθρωποι που πίστεψαν αλήθεια, πως ο Θεός αγαπάει τους μουτρωμένους. Χαρά σ' αυτούς που γέμισαν την ψυχή τους και διάβασαν τραγουδιστά το μυστικό τους σημειωματάκι. Αν το 'σκισαν μετά, αν το 'καψαν, το έκαναν μόνο και μόνο για το κέφι τους. Για να κλείσουν μάτι στο Θεό. Χαρά σ' αυτούς που πιάστηκαν στο δόλωμα της ζωής και σπαρτάρισαν μέσα στα δίχτυα της. Αν τα τρύπησαν μια στιγμή και ξαναβγήκαν στο πέλαγος, το 'καναν μόνο και μόνο για να 'χουν τη χαρά να ξαναπιαστούν... Είναι να μη σε πάρει η κατηφόρα. Αυτές οι άτιμες οι υποχωρήσεις, ξεκινούν πάντοτε με μικρά δισταχτικά βηματάκια. Στην αρχή του ξινοφαίνεται. Α! "Όλα κι όλα, λες. Αρκετά. Από Δευτέρα, καρφώνομαι εδώ στη θέση μου, σαν βράχος. Σιγά το βράχο." Αυτοί που σ' έχουν πάρει φαλάγγι και οσμίστηκαν την αδυναμία σου δεν πρόκειται να σ' αφήσουν, αν δε σου βγάλουν το βρακί. Και τα σενάρια που πλάθεις φίλε, πως και καλά, κάποτε θα καταλάβουν το μεγαλείο σου και το ιδεολογικό περιεχόμενο των υποχωρήσεων σου, ξέχνα τα. Σιγά μη σε στήσουν σε βάθρο. Είδες ποτέ κανένα ξεβράκωτο πάνω σε βάθρο; Και τι κάνεις λοιπόν αφού τα 'χεις κάνει θάλασσα; Μια λύση είναι να πας για ψάρεμα.)

Για ρίξε μια ματιά και εδώ!

4 σχόλια :

  1. πολύ όμορφη και αληθινή ανάρτηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σκόρπιες σκέψεις που συνέδεσα Νάσια μου.

      Διαγραφή
  2. Σίνα μου να κάνεις πιο συχνά τέτοιες αναρτήσεις.. Υπέροχες οι σκέψεις σου (ταυτίζομαι απόλυτα) και η Αλκυόνη λατρεμένη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω ιδιαίτερη αγάπη για την Αλκυόνη Παπαδάκη. Ξέρεις παλιά όταν δεν υπήρχε καν το Είμαι Παιδί, κατέγραφα πολύ συχνά τις σκέψεις μου, όχι με την μορφή ημερολογίου, ιδιαίτερες στιγμές και σκέψεις. Είναι πολύ λίγα όμως αυτά που έχω κρατήσει. Πάντως συχνότερες αναρτήσεις τέτοιου είδους νομίζω ότι δε θα ταίριαζαν λόγω του ύφους το blog. Εξάλλου υπάρχουν αρκετοί που το κάνουν πολύ καλύτερα από εμένα Κατερίνα μου, όπως εσύ για παράδειγμα! Πολλά φιλιά

      Διαγραφή