Άρθρα ,

Το τετράδιο μου δεν έχει αυτοκόλλητα

30.1.14 Είμαι Παιδί 6 Σχόλια

Η εκπαίδευση του μυαλού, χωρίς την εκπαίδευση της καρδιάς, δεν είναι καθόλου εκπαίδευση. Αριστοτέλης
Ο χ Δημητράκης, μαθητής της δευτέρας τάξης του δημοτικού, επιστρέφει στο σπίτι και η μαμά τον υποδέχεται στην πόρτα με χαμόγελο.
Μπαίνει στο σπίτι, βγάζει το μπουφάν του και πλένει τα χεράκια του στο μπάνιο. Λίγη ώρα αργότερα μαμά και παιδί, κάθονται για φαγητό. Η μαμά παρατηρεί ότι ο μικρός έδειχνε στεναχωρημένος, αλλά προχωρά στις συνηθισμένες ερωτήσεις του τύπου, πώς τα πέρασες σήμερα στο σχολείο κτλ. Εκείνος της απαντά μονολεκτικά και χωρίς όρεξη, ένδειξη ότι κάτι είχε συμβεί.
-(ΜΑΜΑ) Έγινε κάτι στο σχολείο Δημητράκη; 
-(ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ) Όχι, απάντησε διστακτικά ο μικρός.
-(ΜΑΜΑ) Και μόνο από το ύφος σου καταλαβαίνω ότι κάτι σε απασχολεί. Θα ήθελες να το συζητήσουμε?
-(ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ) Δεν ξέρω...ναι.
-(ΜΑΜΑ) Πες μου.
-(ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ) Το τετράδιο μου δεν έχει αυτοκόλλητα.
- (ΜΑΜΑ) Τι ακριβώς εννοείς όταν λες ότι το τετράδιο σου δεν έχει αυτοκόλλητα;
- (ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ) Η δασκάλα έχει πολλά αυτοκόλλητα και κάθε φορά που κάποιος γράφει τέλεια ορθογραφία, του κολλάει ένα αυτοκόλλητο στο τετράδιο.
-(ΜΑΜΑ) Χμμ...κατάλαβα. Και εσύ;
-(ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ) Τι εγώ;
-(ΜΑΜΑ) Σε ενοχλεί που δεν έχεις αυτοκόλλητα;
-(ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ) Έχω μόνο ένα, ΕΝΑ ΜΟΝΟ! ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ;;;;; (ακολουθούν κλάματα).

You may not see the fruit of today's work but you have seeded a life time of knowledge.
Εδώ και κάποια χρόνια έχει υιοθετηθεί από πολλούς δασκάλους, η επιβράβευση με τα αυτοκόλλητα. Φαντάζομαι ότι όσοι έχετε παιδιά σε σχολείο, θα έχετε παρατηρήσει ότι αρκετοί εκπαιδευτικοί τα χρησιμοποιούν τακτικά, σχεδόν κάθε φορά που ο μαθητής θα γράψει σωστά την ορθογραφία του, θα κάνει όμορφα γράμματα ή θα γράψει άριστα στο διαγώνισμα. Και σαν μέθοδος δεν υπάρχει κάποιος που να μην την επικροτεί, γιατί αποτελεί αναγνώριση και επιβράβευση μιας προσπάθειας και αυτό μόνο θετικά αποτελέσματα επιφέρει. Τότε ποιο είναι το πρόβλημα; Το πρόβλημα είναι ότι μήπως τελικά η όποια μορφή επιβράβευσης, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει και την πρόοδο, λαμβάνοντας όμως ως αφετηρία το σημείο εκκίνησης;
Δεν ξέρω. Και εγώ εσάς ρωτώ. Ένας 'αδύναμος μαθητής', ο οποίος καταβάλλει προσπάθεια και σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις αδιάφορο, αλλά για κάποιους λόγους λειτουργεί/αποδίδει με αργότερους ρυθμούς, είναι μαθηματικώς βέβαιο, ότι με την υπάρχουσα μέθοδο ανταμοιβής, θα λάβει ελάχιστα ή καθόλου αυτοκόλλητα. Στην ευαίσθητη ψυχολογία ενός μικρού παιδιού, έχω την υποψία ότι αυτό μεταφράζεται αυτόματα ως αποτυχία και το διαχωρίζει/εξαιρεί από το σύνολο.
Κάθε μέρα είναι μια καλή μέρα για να μάθεις κάτι καινούριο.
Η παραπάνω ιστοριούλα, είναι κατά ένα μέρος φανταστική και κατά ένα άλλο μέρος αληθινή και γράφτηκε με σκοπό να μας προβληματίσει, γύρω από το ευαίσθητο θέμα της ψυχολογίας ενός παιδιού. 
Μεγαλώνοντας 3 παιδιά συνειδητοποίησα ότι κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Άλλα παιδιά μαθαίνουν πιο γρήγορα, άλλα πιο εύκολα, το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι μαθαίνουν, ανεξάρτητα από τον χρόνο και τον τρόπο. Ένας εκπαιδευτικός λοιπόν, θα πρέπει να εστιάζει σε αυτό. Στο να μάθουν. Κι αν αυτό είναι κάτι που μπορώ να αντιληφθώ εγώ, μια μαμά, που δεν έχει γνώσεις ψυχολογίας, τότε τι θα έπρεπε να ισχύει για τους εκπαιδευτικούς για τους οποίους η ψυχολογία είναι ένα μάθημα που διδάχτηκαν στο πανεπιστήμιο;
Τελικά στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;
Αν σας άρεσε το άρθρο, μοιραστείτε το με τους φίλους σας :))

Για ρίξε μια ματιά και εδώ!

6 σχόλια :

  1. Εγώ δεν έχω παιδάκι αλλά θυμάμαι πολλά από την δική μου ευαίσθητη ηλικία.Θα συμφωνήσω πως το κάθε ένα έχει μια εντελώς ξεχωριστή προσωπικότητα και άλλο ρυθμό μάθησης χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι έξυπνο ή δεν προσπαθεί. Ευαίσθητο θέμα πάντως...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. νιώθω ότι θα ήταν σωστότερο αν το χ παιδάκι έπαιρνε επίσης ένα αυτοκόλλητο κάθε φορά που θα κατάφερνε κάτι καλύτερο από την προηγούμενη προσπάθεια. έτσι του δίνεται το κίνητρο να προσπαθήσει και εκείνο περισσότερο με ένα στόχο βατό. αντίθετα ο στόχος του να πάει μια μέρα στο σχολείο και να αρχίσει να γράφει, να διαβάζει κτλ τέλεια είναι ανέφικτο γιατί κάποια πράγματα δεν μπορούν να γίνουν από την μια στιγμή στην άλλη. το πιο πιθανό λοιπόν είναι ότι θα τα παρατήσει, θα είναι αρνητικό κτλ.
      σίγουρα μπορεί να φαίνεται πταίσμα αυτό μπροστά στο χάος που επικρατεί στο εκπαιδευτικό σύστημα, περισσότερο έχει να κάνει με κάποιες σκέψεις που έκανα γιατί και τα δικά μου παιδιά κερδίζουν αυτοκόλλητα και άλλα υλικά δώρα επιβράβευσης.

      Διαγραφή
  2. Kάθε παιδί που προσπαθεί αξίζει επιβράβευση. Είδικά σε τόσο μικρές ηλικίες. Σε μας η δασκάλα βάζει Αριστα και Μπράβο ακόμα και αν υπαρχουν λάθη. Μονο τα θαυμαστικά μειώνονται. Είναι επικύνδυνο βεβαια να χαλαρώνουν λιγάκι αλλά από το να τραυματίζονται ψυχούλες το προτιμώ. Αλλωστε με την επιβράβευση ωθεις το παιδί να προσπαθησει περισσότερο. Πολύ σημαντικό παντως η δασκάλα να καταλαβαίνει την ψυχολογία του κάθε παιδιού και να το στηρίζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ειμαι δασκάλα και χρησιμοποιώ και εγω τα αυτοκόλλητα. Δε περιμένω την τέλεια ορθογραφία για να βάλω. Συμφωνώ με οσα λες..
    Οταν εχω μαθητές που προσπαθούν και μέρα με τη μέρα κατακτούν στόχους τους επιβραβευω.
    Μια μαθήτρια μου που εκανε παρα πολλά ορθογραφικά λάθη ξεκίνησε να γράφει σωστά τις καταλήξεις...Εννοειται πως επαιρνε αριστα και αυτοκολλητο...και θυμαμαι ποσο πιο πολυ προσπαθούσε μετά...
    Μου εχει τυχει και το εξης κουλό...λιγο άσχετο αλλά θα το αναφέρω.... Εβαζα στο παιδι αυτοκολλητο για την προσπάθεια και η μαμά τα έβγαζε λεγοντας "άχρηστα έπρεπε να πάρεις με τα λάθη που εκανες, οχι αριστα. Παραείναι καλή η δασκάλα σου... :-(
    :-(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ για το σχόλιο σου, ακριβώς επειδή είσαι εκπαιδευτικός και κατάλαβες ακριβώς τι εννοούσα. Φοβήθηκα ότι θα μπορούσε να παρεξηγηθεί ο τρόπος με τον οποίο το παρουσίασα. Ήταν μια παρατήρηση που έκανα σαν μαμά. Σε παιδάκια που παρουσιάζουν οποιαδήποτε μορφή δυσκολίας, θα πρέπει να δίνεται ένα βάρος μεγαλύτερο στην πρόοδο και την προσπάθεια. Έτσι υπάρχει ένα ακόμα κίνητρο. Από την άλλη, η αλήθεια είναι ότι συμβαίνουν και περιστατικά, όπως αυτό που ανέφερες. Και βλέπουμε καλοπροαίρετες κινήσεις στο τέλος να παρεξηγούνται. Μάλλον τελικά δεν είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα...:))

      Διαγραφή
  4. Σίνα μου πολύ σωστά τα λες! Αυτό που επιβραβεύεται ειδικά στην πρώτη και δευτέρα Δημοτικού είναι η προσπάθεια. Τα αυτοκολλητάκια μπαίνουν ως επιβράβευση και πιο έντονη ένδειξη της χαράς που κάνει η δασκάλα επειδή το παιδάκι προσπάθησε έγραψε καλά.
    Από εκεί και πέρα οι παρατηρήσεις δείχνουν κατά πόσο η προσπάθεια που έκανε το παιδί είναι τέλεια ή όχι.
    Ευτυχώς η δικιά μας δασκάλα ακολουθεί αυτό το μοτίβο και μας το είπε και στη συνάντηση που κάναμε.Μας είπε μάλιστα οπωσδήποτε να διαβάζουμε τις παρατηρήσεις τις και να συζητάμε με το παιδί για αυτές.
    ΜΙα μανούλα το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να συζητά με το παιδί της για αυτό αλλά και με τη δασκάλα σε πρώτη φάση και αν δει ότι δεν υπάρχει κατανόηση από την πλευρά της να δοκιμάσει ένα ας πούμε "οικογενειακό" τρόπο αξιολόγησης.
    Βάζουμε αυτοκολλητάκια σε ένα αλμπουμ στο σπίτι κάθε φορά που βλέπουμε ότι κατακτήθηκε από το παιδί μια δεξιότητα ή παίρνουμε το αγαπημενο του περιοδικό αν τα κατάφερε σε κάτι και πήγε ένα βήμα παραπάνω.
    Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή