Άρθρα ,

Το τετράδιο μου δεν έχει αυτοκόλλητα

30.1.14 Είμαι Παιδί 6 Σχόλια

Η εκπαίδευση του μυαλού, χωρίς την εκπαίδευση της καρδιάς, δεν είναι καθόλου εκπαίδευση. Αριστοτέλης
Ο χ Δημητράκης, μαθητής της δευτέρας τάξης του δημοτικού, επιστρέφει στο σπίτι και η μαμά τον υποδέχεται στην πόρτα με χαμόγελο.
Μπαίνει στο σπίτι, βγάζει το μπουφάν του και πλένει τα χεράκια του στο μπάνιο. Λίγη ώρα αργότερα μαμά και παιδί, κάθονται για φαγητό. Η μαμά παρατηρεί ότι ο μικρός έδειχνε στεναχωρημένος, αλλά προχωρά στις συνηθισμένες ερωτήσεις του τύπου, πώς τα πέρασες σήμερα στο σχολείο κτλ. Εκείνος της απαντά μονολεκτικά και χωρίς όρεξη, ένδειξη ότι κάτι είχε συμβεί.
-(ΜΑΜΑ) Έγινε κάτι στο σχολείο Δημητράκη; 
-(ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ) Όχι, απάντησε διστακτικά ο μικρός.
-(ΜΑΜΑ) Και μόνο από το ύφος σου καταλαβαίνω ότι κάτι σε απασχολεί. Θα ήθελες να το συζητήσουμε?
-(ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ) Δεν ξέρω...ναι.
-(ΜΑΜΑ) Πες μου.
-(ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ) Το τετράδιο μου δεν έχει αυτοκόλλητα.
- (ΜΑΜΑ) Τι ακριβώς εννοείς όταν λες ότι το τετράδιο σου δεν έχει αυτοκόλλητα;
- (ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ) Η δασκάλα έχει πολλά αυτοκόλλητα και κάθε φορά που κάποιος γράφει τέλεια ορθογραφία, του κολλάει ένα αυτοκόλλητο στο τετράδιο.
-(ΜΑΜΑ) Χμμ...κατάλαβα. Και εσύ;
-(ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ) Τι εγώ;
-(ΜΑΜΑ) Σε ενοχλεί που δεν έχεις αυτοκόλλητα;
-(ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ) Έχω μόνο ένα, ΕΝΑ ΜΟΝΟ! ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ;;;;; (ακολουθούν κλάματα).

You may not see the fruit of today's work but you have seeded a life time of knowledge.
Εδώ και κάποια χρόνια έχει υιοθετηθεί από πολλούς δασκάλους, η επιβράβευση με τα αυτοκόλλητα. Φαντάζομαι ότι όσοι έχετε παιδιά σε σχολείο, θα έχετε παρατηρήσει ότι αρκετοί εκπαιδευτικοί τα χρησιμοποιούν τακτικά, σχεδόν κάθε φορά που ο μαθητής θα γράψει σωστά την ορθογραφία του, θα κάνει όμορφα γράμματα ή θα γράψει άριστα στο διαγώνισμα. Και σαν μέθοδος δεν υπάρχει κάποιος που να μην την επικροτεί, γιατί αποτελεί αναγνώριση και επιβράβευση μιας προσπάθειας και αυτό μόνο θετικά αποτελέσματα επιφέρει. Τότε ποιο είναι το πρόβλημα; Το πρόβλημα είναι ότι μήπως τελικά η όποια μορφή επιβράβευσης, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει και την πρόοδο, λαμβάνοντας όμως ως αφετηρία το σημείο εκκίνησης;
Δεν ξέρω. Και εγώ εσάς ρωτώ. Ένας 'αδύναμος μαθητής', ο οποίος καταβάλλει προσπάθεια και σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις αδιάφορο, αλλά για κάποιους λόγους λειτουργεί/αποδίδει με αργότερους ρυθμούς, είναι μαθηματικώς βέβαιο, ότι με την υπάρχουσα μέθοδο ανταμοιβής, θα λάβει ελάχιστα ή καθόλου αυτοκόλλητα. Στην ευαίσθητη ψυχολογία ενός μικρού παιδιού, έχω την υποψία ότι αυτό μεταφράζεται αυτόματα ως αποτυχία και το διαχωρίζει/εξαιρεί από το σύνολο.
Κάθε μέρα είναι μια καλή μέρα για να μάθεις κάτι καινούριο.
Η παραπάνω ιστοριούλα, είναι κατά ένα μέρος φανταστική και κατά ένα άλλο μέρος αληθινή και γράφτηκε με σκοπό να μας προβληματίσει, γύρω από το ευαίσθητο θέμα της ψυχολογίας ενός παιδιού. 
Μεγαλώνοντας 3 παιδιά συνειδητοποίησα ότι κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Άλλα παιδιά μαθαίνουν πιο γρήγορα, άλλα πιο εύκολα, το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι μαθαίνουν, ανεξάρτητα από τον χρόνο και τον τρόπο. Ένας εκπαιδευτικός λοιπόν, θα πρέπει να εστιάζει σε αυτό. Στο να μάθουν. Κι αν αυτό είναι κάτι που μπορώ να αντιληφθώ εγώ, μια μαμά, που δεν έχει γνώσεις ψυχολογίας, τότε τι θα έπρεπε να ισχύει για τους εκπαιδευτικούς για τους οποίους η ψυχολογία είναι ένα μάθημα που διδάχτηκαν στο πανεπιστήμιο;
Τελικά στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;
Αν σας άρεσε το άρθρο, μοιραστείτε το με τους φίλους σας :))

Για ρίξε μια ματιά και εδώ!

6 σχόλια :