Άρθρα ,

Εδώ που είσαι ήμουν και εδώ που είμαι θα΄ρθεις!

1.11.14 Είμαι Παιδί 9 Σχόλια

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν είναι δεδομένο ότι κάποια επεισόδια θα χαθούν. Μοιάζει λες και κολλάμε στην παιδική ηλικία. Δεν ξέρω αν είναι το σύνδρομο του γονιού που όσα χρόνια και αν περάσουν εξακολουθεί να βλέπει τριγύρω του μικρά παιδιά ακόμα και αν εκείνα κοντεύουν τα 19.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που τα έβαλα κάτω. Συνήθως ένα από εκείνα τα βράδια που είχε αργήσει να επιστρέψει. Αναλογίστηκα την μητέρα μου η οποία δεν κοιμόταν μέχρι να ακούσει το κλειδί στην πόρτα να γυρνάει. Κάποια στιγμή μάλιστα την είχα ρωτήσει. Γιατί δεν κοιμάσαι; Αφού ήξερες ότι θα αργήσω. Περίμενα να γυρίσεις, μου έλεγε. Η απάντηση αν και δεν έστεκε λογικά στα τότε  μυαλά μου, ήρθε η στιγμή να αντιληφθώ ότι κάποια πράγματα γίνονται σημαντικά μόνο και μόνο όταν τα βλέπεις από διαφορετική θέση. Και η θέση δεν είναι άλλη από της μάνας. Θα΄ρθει στιγμή που θα καταλάβεις γιατί σε περιμένω, συμπλήρωνε καθώς με έβλεπε να κουνώ το κεφάλι με αποδοκιμασία.
Ήρθε η στιγμή που λούζομαι όσα με περισσή απερισκεψία επέκρινα και ποιος φανταζόταν ότι θα περίμενα να ακούσω να γυρίζει το κλειδί στην πόρτα, για να μπορέσω να κοιμηθώ με γαλήνη. Ναι, με γαλήνη!
Το καλοκαίρι που μας πέρασε ήταν το πρώτο σοκ. Ήταν η πρώτη χρονιά που πήγαμε διακοπές με την Σίσσυ απούσα. Εκείνη δούλευε. Η πρώτη της δουλειά και ήταν πολύ χαρούμενη! Θυμάστε; Σας το είχα πει σε εκείνη την ανάρτηση. Είχα αναφέρει επίσης και για μια έκπληξη που ήθελα να μοιραστώ.
Η Σίσσυ λοιπόν, η πρωτότοκη μου, πέρασε στις πανελλήνιες και είναι πλέον και επίσημα φοιτήτρια του Παιδαγωγικού στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο. Όταν μάθαμε ότι πέρασε η χαρά ήταν μεγάλη. Όταν βγήκαν και τα αποτελέσματα, δεν υπήρχε πλέον καμία αμφιβολία ότι από εδώ και πέρα θα φούσκωνα σαν παγόνι κάθε φορά που θα το έλεγα!!! My little bebe!! Την συνέχεια σας την είπα. Βρήκε δουλειά και όπως ήταν φυσικό δεν ήρθε μαζί μας διακοπές. Τι και αν θεωρητικά είμαι νέα ακόμα μαμά; Εγώ ένα σοκ το έπαθα. Η απουσία της μου ήταν αισθητή. Την έψαχνα στο τραπέζι που εξακολουθούσα να σερβίρω 5 πιάτα, την έψαχνα καθώς ετοιμαζόμασταν για θάλασσα, το βράδυ που καθόμασταν στην βεράντα. Και αν νομίζετε ότι μόνο εγώ είχα το πρόβλημα, ο μπαμπάς της να δείτε τι έπαθε που προσφωνούσε τον Νίκο, Σίσσυ!!! Κανά 2 φορές πέρασε τα ρεπό της μαζί μας και το κάναμε εθνική γιορτή!
Στο προκείμενο τώρα. Και ενώ το παιδί μου μεγάλωσε, σπουδάζει, δουλεύει, έχει προσωπική ζωή, εγώ τι στο καλό παριστάνω με το να ξαγρυπνώ σαν την κουκουβάγια κάθε φορά που είναι έξω;; Πώς θα ελέγξω αυτόν τον αυθόρμητο μηχανισμό/συναγερμό που χτυπάει χωρίς προειδοποίηση σε κάθε της βήμα; Όχι, όχι δεν θέλω σε καμία περίπτωση να τον απενεργοποιήσω. Πιστεύω πολύ στο ένστικτο του γονιού. Απλά να, θέλω να μπορούσα με κάποιο τρόπο να τον κάνω λιγότερο ευαίσθητο.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όσο και αν οι γενιές άλλαξαν, ναι είμαστε ανοιχτόμυαλοι, επικοινωνιακοί και διαλλακτικοί, κάτι που δεν ίσχυε παλιότερα, κάποια πράγματα εξακολουθούν να μένουν ίδια. Όπως για παράδειγμα να ξαγρυπνάς μέχρι να επιστρέψει το παιδί σου σπίτι. Το δικό σου παιδί. Και ας μην είναι πια παιδί!
Φταίει που τα πράγματα έχουν αγριέψει, προσπάθησα να δικαιολογηθώ. Φταίει ο καφές που ήπια αργά. Φταίει οτιδήποτε άλλο εκτός από το να παραδεχθώ ότι η μητέρα μου δεν έμενε ξάγρυπνη για να μου την σπάσει, αλλά γιατί πραγματικά αγωνιούσε για εμένα! ''Εδώ που είσαι ήμουν και εδώ που είμαι θα΄ρθεις'' θέλω να της πω καθώς μπαίνει, αλλά πρυτανεύει η λογική. Γυρίζω πλευρό και κάνω ότι κοιμάμαι για να μη με καταλάβει, γιατί είπαμε ανήκουμε στην νέα γενιά γονιών, μη μας περάσουν για οπισθοδρομικούς και στενόμυαλους!!!

Για ρίξε μια ματιά και εδώ!

9 σχόλια :