Άρθρα ,

Εδώ που είσαι ήμουν και εδώ που είμαι θα΄ρθεις!

1.11.14 Είμαι Παιδί 9 Σχόλια

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν είναι δεδομένο ότι κάποια επεισόδια θα χαθούν. Μοιάζει λες και κολλάμε στην παιδική ηλικία. Δεν ξέρω αν είναι το σύνδρομο του γονιού που όσα χρόνια και αν περάσουν εξακολουθεί να βλέπει τριγύρω του μικρά παιδιά ακόμα και αν εκείνα κοντεύουν τα 19.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που τα έβαλα κάτω. Συνήθως ένα από εκείνα τα βράδια που είχε αργήσει να επιστρέψει. Αναλογίστηκα την μητέρα μου η οποία δεν κοιμόταν μέχρι να ακούσει το κλειδί στην πόρτα να γυρνάει. Κάποια στιγμή μάλιστα την είχα ρωτήσει. Γιατί δεν κοιμάσαι; Αφού ήξερες ότι θα αργήσω. Περίμενα να γυρίσεις, μου έλεγε. Η απάντηση αν και δεν έστεκε λογικά στα τότε  μυαλά μου, ήρθε η στιγμή να αντιληφθώ ότι κάποια πράγματα γίνονται σημαντικά μόνο και μόνο όταν τα βλέπεις από διαφορετική θέση. Και η θέση δεν είναι άλλη από της μάνας. Θα΄ρθει στιγμή που θα καταλάβεις γιατί σε περιμένω, συμπλήρωνε καθώς με έβλεπε να κουνώ το κεφάλι με αποδοκιμασία.
Ήρθε η στιγμή που λούζομαι όσα με περισσή απερισκεψία επέκρινα και ποιος φανταζόταν ότι θα περίμενα να ακούσω να γυρίζει το κλειδί στην πόρτα, για να μπορέσω να κοιμηθώ με γαλήνη. Ναι, με γαλήνη!
Το καλοκαίρι που μας πέρασε ήταν το πρώτο σοκ. Ήταν η πρώτη χρονιά που πήγαμε διακοπές με την Σίσσυ απούσα. Εκείνη δούλευε. Η πρώτη της δουλειά και ήταν πολύ χαρούμενη! Θυμάστε; Σας το είχα πει σε εκείνη την ανάρτηση. Είχα αναφέρει επίσης και για μια έκπληξη που ήθελα να μοιραστώ.
Η Σίσσυ λοιπόν, η πρωτότοκη μου, πέρασε στις πανελλήνιες και είναι πλέον και επίσημα φοιτήτρια του Παιδαγωγικού στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο. Όταν μάθαμε ότι πέρασε η χαρά ήταν μεγάλη. Όταν βγήκαν και τα αποτελέσματα, δεν υπήρχε πλέον καμία αμφιβολία ότι από εδώ και πέρα θα φούσκωνα σαν παγόνι κάθε φορά που θα το έλεγα!!! My little bebe!! Την συνέχεια σας την είπα. Βρήκε δουλειά και όπως ήταν φυσικό δεν ήρθε μαζί μας διακοπές. Τι και αν θεωρητικά είμαι νέα ακόμα μαμά; Εγώ ένα σοκ το έπαθα. Η απουσία της μου ήταν αισθητή. Την έψαχνα στο τραπέζι που εξακολουθούσα να σερβίρω 5 πιάτα, την έψαχνα καθώς ετοιμαζόμασταν για θάλασσα, το βράδυ που καθόμασταν στην βεράντα. Και αν νομίζετε ότι μόνο εγώ είχα το πρόβλημα, ο μπαμπάς της να δείτε τι έπαθε που προσφωνούσε τον Νίκο, Σίσσυ!!! Κανά 2 φορές πέρασε τα ρεπό της μαζί μας και το κάναμε εθνική γιορτή!
Στο προκείμενο τώρα. Και ενώ το παιδί μου μεγάλωσε, σπουδάζει, δουλεύει, έχει προσωπική ζωή, εγώ τι στο καλό παριστάνω με το να ξαγρυπνώ σαν την κουκουβάγια κάθε φορά που είναι έξω;; Πώς θα ελέγξω αυτόν τον αυθόρμητο μηχανισμό/συναγερμό που χτυπάει χωρίς προειδοποίηση σε κάθε της βήμα; Όχι, όχι δεν θέλω σε καμία περίπτωση να τον απενεργοποιήσω. Πιστεύω πολύ στο ένστικτο του γονιού. Απλά να, θέλω να μπορούσα με κάποιο τρόπο να τον κάνω λιγότερο ευαίσθητο.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όσο και αν οι γενιές άλλαξαν, ναι είμαστε ανοιχτόμυαλοι, επικοινωνιακοί και διαλλακτικοί, κάτι που δεν ίσχυε παλιότερα, κάποια πράγματα εξακολουθούν να μένουν ίδια. Όπως για παράδειγμα να ξαγρυπνάς μέχρι να επιστρέψει το παιδί σου σπίτι. Το δικό σου παιδί. Και ας μην είναι πια παιδί!
Φταίει που τα πράγματα έχουν αγριέψει, προσπάθησα να δικαιολογηθώ. Φταίει ο καφές που ήπια αργά. Φταίει οτιδήποτε άλλο εκτός από το να παραδεχθώ ότι η μητέρα μου δεν έμενε ξάγρυπνη για να μου την σπάσει, αλλά γιατί πραγματικά αγωνιούσε για εμένα! ''Εδώ που είσαι ήμουν και εδώ που είμαι θα΄ρθεις'' θέλω να της πω καθώς μπαίνει, αλλά πρυτανεύει η λογική. Γυρίζω πλευρό και κάνω ότι κοιμάμαι για να μη με καταλάβει, γιατί είπαμε ανήκουμε στην νέα γενιά γονιών, μη μας περάσουν για οπισθοδρομικούς και στενόμυαλους!!!

Για ρίξε μια ματιά και εδώ!

9 σχόλια :

  1. Αχ Σινάκι μου, εγώ αυτή την έκφραση την έχω μοτό γιατί μου τη λέει η μανούλα μου συνέχεια:))
    Από όταν έγινα μάνα, σκέφτομαι σχεδόν καθημερινά τις ομοιότητες που έχω πλέον με την τότε μαμά μου. Λέω τότε, που ανησυχούσε μην κρυώσουμε, μην χτυπήσουμε, να τρώμε, κλπ κλπ κλπ. Και τώρα δλδ τα ίδια κάνει αλλά τώρα τα κάνω και εγώ και δεν την παρεξηγώ πλέον:))) χε χε χε
    Για την υπέροχη, φιλότιμη, πανέξυπνη και κουκλάρα κόρη σου τα έχουμε πει!!! Η "δουλεια" που κάνατε ως γονείς, φαίνεται τώρα και σας αξίζουν συγχαρητήρια.
    Εύχομαι να πρσγματοποιηθουν ολα της τα όνειρα και οι φιλοδοξίες και να είναι πάντα ευτυχισμένη όπως και τα άλλα σας παιδάκια φυσικά!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένας από τους ρόλους μας είναι να τα προστατεύουμε, σωστά; Ίσως τα κριτήρια πλέον να είναι διαφορετικά, όμως και οι κίνδυνοι επίσης, οπότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι το ίδιο. Είναι πάντως απίστευτο το πώς αλλάζουν τα δεδομένα ανάλογα με την θέση από την οποία τα βλέπεις. Χθες παιδί, σήμερα γονιός! Η μητέρα μου ανησυχούσε και το έδειχνε. Εγώ επίσης ανησυχώ άσχετα από το αν είμαι πιο διακριτική από εκείνη. Με θεωρούν σαν την μικρή της οικογένειας παρά ότι βαδίζω τα 40 και εγώ βλέπω την κόρη μου μικρή αν και κοντεύει τα 19! Και καταλήγω στο αυτονόητο ότι για τον γονιό το παιδί παραμένει παιδί ακόμα και αν φτάσει τα 100!!!

      Διαγραφή
  2. Ήρθα για να γράψω συγχαρητήρια για την κόρη σου και να ευχηθώ καλές σπουδές!!! Παιδιά δεν έχω για να σας πω την εμπειρία μου πάνω στο θέμα , αλλά είμαι σίγουρη ότι η μάνα το παιδί της το βλέπει για πάντα παιδί κι ανησυχεί γι αυτό όσο χρονών κι αν φτάσει! Φιλάκια πολλά και καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ. Καλή Κυριακή να έχεις!

      Διαγραφή
  3. συγχαρητηρια για το κοριτσι σου Σινα μου , και ειναι ετσι ακριβως οπως τα λες και που να σε ειχα εγώ πριν τρια Σαββατοκυριακα που η μικροτερη μου βγηκε με τους πρωτοετής στο ΓΚΆΖΙ διχως τις αδελφές της ή καποιον αλλο να γυριζει με την ιδια διαδροημη με εμας και εγώ προσωπικα που βρισκομουνα στην Ανδρο συμφωνησα μαζί της να γυρισει το πρωί με τα μέσα , τα ειδα όλα μιλαμε μηπως εφταιγε που ημουν μαρκια και εδω να ήμουνα την ιδια αγωνία θα ειχα και τα δευτερολεπτα γινοντουσαν ώρες μεχρι να με παρει τηλεφωνο και να μου πει ειμαι στο Συνταγμα και μετα Ελληνικο απο εκει την παρελαβε η αδελφή της με αυτοκινητο η ριζα στο μαλλι κάγκελο και να μην θελω να ανησυχησςω και το μπαμπα που κοιμοτανε ο έρημος ψοφιος στη κουραση σε φιλω .......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τουλάχιστον δεν τα σκέφτομαι μόνο εγώ :))
      Την καλησπέρα μου κορίτσι μου!

      Διαγραφή
  4. Πρώτη φορά ένιωσα ως μαμά όταν μείναμε με την αδερφή μου μόνες στο σπίτι. Οι γονείς μας λείπανε για λίγες μέρες. Όχι όμως όταν ήταν σπίτι αλλά όταν έλειπε από αυτό. Τρομερή ευθύνη. Είχα γίνει η μαμά! Ήμουν 19 κι εκείνη 4 και χρόνια μικρότερη. Οταν με είδε να την περιμένω δυσανασχέτησε αλλά τώρα είμαι 100% σίγουρη ότι θα το ξανάκανα και θα το κάνω φυσικά και την κόρη μου. Αυτό δεν αλλάζει με το αν είσαι μικρή ή μεγάλη μαμά ή ακόμη κι αδελφή! Είναι η αγωνία και το αίσθημα ευθύνης.
    Kathy by anthomeli

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι Κατερίνα μου. Όπως το λες. Αγωνία και ευθύνη.

      Διαγραφή
  5. Να μην τιθασευσεις αυτό που νιώθεις.Και σίγουρα μετά από λίγα χρόνια θα καταλάβει!!! Οπως καταλάβαμε και εμεις!Αλλωστε που ξέρεις ίσως το διαβάσει.Φιλάκια πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή